Uzasadnienie
Wojewoda [...] po wszczęciu na wniosek B.W. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2006 r, Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. i N. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz przebudowę i rozbudowę budynku garażowo-gospodarczego na terenie działki nr ew.[...], obręb [...] w M. przy ul. [...], decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...] na podstawie art. 158§ 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
W uzasadnieniu podał, iż kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa skutkujących stwierdzeniem jej nieważności.
Na podstawie projektu zagospodarowania działki organ ustalił, że budynek garażowo-gospodarczy przeznaczony do przebudowy i rozbudowy usytuowany jest w granicy działki i przylega jedną ścianą do innego istniejącego na sąsiedniej działce nr ew [...] budynku gospodarczego.
Zdaniem organu takie usytuowanie budynku jest zgodne z § 12 ust 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Wojewoda [...] stwierdził, iż podnoszony przez B. W. zarzut pominięcia jako strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę oraz przedstawienie przez inwestora nieprawdziwych danych w tym postępowaniu stanowią przesłankę do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania B.W., decyzją z dnia [...] lutego 2009 r znak: [...] na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę, nie stwierdzając żadnych wad powodujących jej nieważność z mocy prawa.
Z analizy projektu budowlanego wynika, że ściana budynku garażowo-gospodarczego posadowiona w granicy działek istniała już wcześniej i nie była objęta pracami budowlanymi natomiast fragment dobudowanego budynku pozbawiony otworów okiennych został odsunięty na minimalną odległość 3 m.
Ponadto z akt sprawy wynika, że istniejąca wcześniej zabudowa miała charakter gospodarczy i na modernizację dotychczasowej zabudowy gospodarczej wyraził zgodę Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] maja 2006 r, Nr [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym oraz ujawnienie nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi dotyczących tego, że budynek gospodarczy wcześniej był wykorzystywany jako mieszkalny stanowią podstawę do wznowienia postępowania i nie mogą podlegać ocenie w postępowaniu nieważnościowym.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł B. W. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i 77 § 1 poprzez brak zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego i selektywny dobór dowodów.
Zdaniem skarżącego Starosta G. wydał decyzję niezgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gdyż w rzeczywistości wydał pozwolenie na budowę i przebudowę dwóch budynków mieszkalnych.
Wynika to z faktu, że istniejący do przebudowy budynek garażowo-gospodarczy był wcześniej użytkowany jako mieszkalny.
Skarżący powołując się na aktualne wypisy z rejestru gruntów oraz aktualną mapkę zakwestionował ustalenia organów z których wynika, że w granicy jego działki znajduje się budynek gospodarczy.
W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe.
Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa.
Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 §1 pkt 2 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej.
Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ma w ocenie organu charakter rażący.
W rozpatrywanej sprawie, organy prawidłowo ustaliły, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2006 r, Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca K. i N. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz przebudowę i rozbudowę budynku garażowo-gospodarczego nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 kpa.
Na podstawie projektu zagospodarowania działki zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę organy prawidłowo ustaliły, że budynek garażowo-gospodarczy przeznaczony do przebudowy i rozbudowy usytuowany jest w granicy działki i przylega jedną ścianą do innego istniejącego na sąsiedniej działce skarżącego o nr ew [...] budynku gospodarczego.
Podstawę do sporządzenia projektu zagospodarowania działki stanowiły mapy zasadnicze z których jednoznacznie wynika, że przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy był oznaczony jako gospodarczy, a jego funkcja w wypisie z rejestru gruntów z dnia 21 czerwca 2005 r została określona jako " inne niemieszkalne".
Z analizy projektu budowlanego wynika, że ściana budynku garażowo-gospodarczego posadowiona w granicy działek istniała już wcześniej i nie była objęta pracami budowlanymi natomiast fragment dobudowanego budynku pozbawiony otworów okiennych został odsunięty na odległość 3,20 m i nie narusza warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Budynek garażowo-gospodarczy usytuowany w granicy działki był również przedmiotem oceny Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] wyraził zgodę na modernizację dotychczasowej zabudowy gospodarczej.
W świetle powyższych ustaleń nieuzasadniony jest zarzut skarżącego dotyczący zatwierdzenia projektu budowlanego sprzecznego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż nowe okoliczności istniejące w sprawie w dniu wydania decyzji lecz nie znane organowi, który decyzję wydał dotyczące wykorzystywania budynku gospodarczego w celach mieszkalnych stanowią podstawę do wznowienia postępowania i nie mogą podlegać ocenie w postępowaniu nieważnościowym.
Podstawą wznowienia postępowania jest również zarzut skarżącego odnoszący się do braku udziału jako strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę.
W świetle powyższych rozważań skarga jest nieuzasadniona, dlatego stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.