Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]lutego 2007r, nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania T. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia [...] listopada 2006r., znak: [...], nakazującej T. P. rozbiórkę komórki, usytuowanej na działce o nr ew. [...], w obr. [...], położonej przy ul. [...] w L. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ stopnia wojewódzkiego wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] października 2006 r, przez organ pierwszej instancji, wizji lokalnej na działce o nr ew. [...], w obr. [...], położonej przy ul. [...] w L., stwierdzono, że na terenie tej nieruchomości T. P., w 2002r., samowolnie wybudował komórkę o wymiarach 4,20 / 3,50 m i wysokości zmiennej 2,65 m - 2,20 m w miejsce rozebranej komórki z białej cegły silikatowe, a ponadto komórka znajduje się częściowo na działce sąsiedniej, należącej do R. C. tj. przekracza granicę działki o nr ew. [...] o około 0,24 m.
Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ pierwszej instancji - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. zasadnie uznał,, iż przedmiotowy obiekt budowlany - komórka, narusza warunki techniczne określone w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75 poz.690 z późn. zm.) i prawidłowo decyzją nr [...], znak: [...] z dnia [...] listopada 2006r. nakazał T. P. rozbiórkę przedmiotowej komórki.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, nietrafny jest pogląd skarżącego, jakoby dokonał on jedynie remontu istniejącej komórki, skoro rzekomy "remont" polegał na wymianie elementów konstrukcyjnych w/w obiektu. Tego rodzaju prace nie stanowią remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8, gdyż roboty nie polegały na odtworzeniu stanu pierwotnego, lecz na wykonaniu nowego obiektu z innych niż poprzednie elementów. Jeżeli roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu 2 budowlanego, choćby z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym inwestor dokonuje nie remontu lecz budowy.
Organ stwierdził, że zasadnie w niniejszej sprawie zastosowano tryb postępowania opisany w art. 48 Prawa budowlanego. Przewidziana w myśl art. 48 ust. 2 tzw. legalizacja samowoli budowlanej uzależniona jest od łącznego spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie: zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie naruszenie przepisów w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skoro komórka, będąca przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego usytuowana jest na granicy z działką sąsiednią i częściowo (o około 0,24 m) przekracza tę granicę, to doszło do naruszenie przepisu § 12 ust.3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie jest zatem możliwa legalizacja obiektu w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, a zatem zastosowanie przez organ I instancji art. 48 ust. 1 powołanej ustawy, tj. nakazanie w drodze decyzji rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, jest zasadne.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący T. P. dochodził uchylenia zaskarżonej decyzji. Podniósł, że przedmiotowa komórka została wybudowana w latach 60-tych, on zaś w 2002r. dokonał jedynie remontu poprzez zastąpienie starych zwietrzałych cegieł sylikatowych, cegła klinkierową, a drewnianego dachu pokrytego papą, dachem pokrytym dachówką. Ponadto, zdaniem skarżącego organ nie rozważył możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego, złożył do akt pismo skarżącego, w którym ten poinformował Sąd, że jego żona E. P., będąca właścicielką nieruchomości na której zlokalizowana jest komórka, nie była stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego, a poinformowana o sprawie, obecnie przebywająca w sanatorium, wyraziła wolę udziału w niniejszym postępowaniu. Przed Sądem stawiła się także, S. C. podała, że wraz z bratem R. C. jest właścicielką działki graniczącej z przedmiotową inwestycją. Brat był stroną w niniejszym postępowaniu administracyjnym, ona zaś została w nim pominięta.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z zapisem art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnoszono w skardze.
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, a podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.
Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z obrazą przepisu art.. 61 k.p.a w zw. z art. 28 k.p.a.
Wskazać należy, że organ administracji państwowej obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ administracyjny nie może tylko jej gwarantować udziału w postępowaniu administracyjnym, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne jednostki. Organ zobowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące stronami w sprawie.
Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego.
Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Inaczej mówiąc - przymiot strony w 4 postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw.
Właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku, których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości.
Stronami postępowania administracyjnego, w sytuacji kiedy decyzja dotyczy praw czy obowiązków małżonków pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej (współwłasność łączna) winni być oboje małżonkowie, gdyż jeden z małżonków jest w rozumieniu art. 169 § 1 ustawy z dnia 23.04.1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) w związku z art. 36 § 2 ustawy z 25.02.1964 r. -Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 ze zm.) - osobą nieuprawnioną do rozporządzania przekraczającego zakres zwykłego zarządu majątkiem, dokonanego bez wymaganej zgody drugiego z małżonków (art. 37 § 3 Kro).
W ocenie Sądu stroną niniejszego postępowania powinna być S. C., choć uchybienie związane z brakiem jej udziału w niniejszym postępowaniu w okolicznościach, kiedy zaskarżona decyzja zaspokaja jej interesy (przed Sądem wniosła o oddalenie skargi) nie miało wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie.
Zdaniem Sądu, brak udziału w niniejszym postępowaniu administracyjnym E. P., która w świetle oświadczenia skarżącego jest właścicielką, objętej przedmiotowa zabudowa nieruchomości, a nadto jego żoną a zatem żona inwestora, stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze powyższa argumentację Sąd odstąpił od merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i orzekł jak w sentencji w trybie art.145§1pkt1lit.a,c art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.153 poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.