Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 30 października 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 678/24

Uzasadnienie

Przed Komisją Dyscyplinarną ds. nauczycieli akademickich przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej: Komisja Dyscyplinarna) toczy się postępowanie przeciwko M. C. (dalej: Skarżący), w toku którego, postanowieniem z 19 października 2023 r., Komisja Dyscyplinarna zwróciła się do Komisji ds. Etyki w Nauce przy PAN (dalej: Komisja Etyki) o wydanie opinii, czy zarzucane Skarżącemu przewinienia dyscyplinarne stanowią naruszenie zasad etyki w nauce.

Zgodnie ze wskazaną opinią Komisji Etyki, Skarżący naruszył zasady etyki w swoich badaniach naukowych poprzez przywłaszczenie i wprowadzenie w błąd co do autorstwa wyników badań wykorzystanych w swoim dorobku naukowym. Opinia ta została następnie przyjęta uchwałą Komisji Etyki z 11 grudnia 2023 r., nr 11/2023, będącą przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały wraz z ww. opinią oraz o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Komisja ds. Etyki w Nauce w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

1. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
3. 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
4. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
5. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
6. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
7. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1796 z późn. zm.), Komisja do spraw etyki w nauce wyraża opinie w sprawach dotyczących naruszeń zasad etyki w nauce przez pracownika uczelni, jednostki naukowej Akademii oraz instytutu badawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1383), w szczególności w postępowaniach prowadzonych przez komisje dyscyplinarne.

W świetle wyżej przytoczonego przepisu Sąd podziela stanowisko Komisji Etyki, zgodnie z którym wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Opinia Komisji Etyki ze swej istoty nie ma charakteru publicznoprawnego, nie kształtuje ona bowiem sytuacji prawnej Skarżącego. Z tego względu wyrażenie opinii przez Komisję Etyki ani jej późniejsze przyjęcie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Potwierdza to fakt, iż ustawa o PAN nie przewiduje możliwości zaskarżenia przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego.

Ponadto Sąd wskazuje, iż Komisja Etyki, dokonując czynności w toku przedmiotowego postępowania, nie działa jako organ administracji publicznej.

W tej sytuacji wniesiona w sprawie skarga na przedmiotową uchwałę – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.