Uzasadnienie
W dniu 30 lipca 2009 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek G. P. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż G. P. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni jest rencistką i utrzymuje się z renty w wysokości 660 zł. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. 80 m2, nieruchomość rolną o pow. 32 ary, budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej. Wnioskodawczyni nie posiada innego majątku, ani oszczędności. Dodała, że cała renta jest przeznaczana na bieżące wydatki związane z utrzymaniem domu, wyżywieniem i lekarstwami.
W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe i opłacić zawodowego pełnomocnika, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową G. P. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika. Wnioskodawczyni utrzymuje sie z niewielkiej renty. W tej sytuacji opłacenie adwokata z dochodu wnioskodawczyni może wpłynąć na pogorszenie się sytuacji życiowej (uszczerbek w utrzymaniu koniecznym).
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).