Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek E.W., w sprawie samowoli budowlanej dokonanej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad inwestora robót drogowych na drodze krajowej nr [...] na odcinku [...] ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż w wyniku oględzin przeprowadzonych przez pracowników wojewódzkiego inspektoratu w dniu [...] ustalono, że na odcinku drogi krajowej nr [...] przy ul. [...] w Z. w km [...] do [...] zakończono prowadzone wcześniej roboty budowlane. Inwestorem robót budowlanych był Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zarządca drogi krajowej. Roboty budowlane były wykonywane w pasie drogowym w oparciu zgłoszenie z dnia [...] znak: [...] złożone do [...] Urzędu Wojewódzkiego, Wydziału Infrastruktury we W., przyjętego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w dniu [...] znak: [...].
W trakcie oględzin, na przedmiotowym odcinku drogi krajowej - strona prawa, przy ul. [...] w Z., nie stwierdzono zagrożenia pożarowego i wykonywania prac niebezpiecznych. W dniu oględzin ww. roboty budowlane zostały zakończone.
Na przebudowywanym odcinku drogi, według oświadczeń uczestników procesu budowlanego obecnych w trakcie oględzin, wykonano likwidację kolizji z urządzeniami obcymi (przebudowa wodociągu z rur ciśnieniowych polietylenowych PEHD100 0110 mm w technologii zgrzewania czołowego, ułożonych na głębokości 1,5 m w poboczu gruntowym i w obrębie nawierzchni utwardzonych zjazdów z zastosowaniem rur ochronnych oraz połączenie z istniejącym przyłączem z rur PEHD80 032 mm), ponadto przebudowę zjazdów na stację paliw (wjazd w km [...] i wyjazd w km [...] strona prawa) z kostki betonowej grubości 8 cm, przebudowę chodnika z kostki betonowej grubości 8 cm oraz przebudowę jezdni o nawierzchni bitumicznej wraz z podbudową zasadniczą i pomocniczą oraz ze wzmocnieniem podłoża.
Na podstawie tak ustalonego stafu faktycznego organ pierwszej instancji uznał, że prowadzenie dlaszego postępowania w sprawie samowoli budowlanej dokonanej przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we W. - inwestora robót drogowych na drodze krajowej nr [...], na odcinku Z., ul. [...] jest bezprzedmiotowe. Inwestor realizował przedmiotową inwestycję na podstawie skutecznego zgłoszenia dokonanego w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Roboty budowlane zostały zakończone, pracownicy nadzoru budowlanego kontrolujac inwestycję nie stwierdzili naruszenia przepisów prawa budowlanego, tym samym dalsze postępowanie administracyjne w sprawie straciło byt prawny.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania E.W., uzupełnionego pismem adwokata S.G. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Organ odwoławczy w całości podtrzymał ustalenia dokonane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazał, że inwestycja była realizowana w oparciu o zgłoszenie dokonane [...] Urzędowi Wojewódzkiemu we W. pismem z dnia [...] dotyczące remontu nawierzchni drogowej nr [...] na odcinku K. - granica województwa na odcinku od km [...] do km [...] z wyłączeniem odcinka od km [...] do km [...]. Natomiast pismem z dnia [...] znak: [...], [...], [...] Urząd Wojewódzki we W. poinformował inwestora, że wobec w/w zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu. Czynności kontrolne przeprowadzone przez pracowników [...] WINB w dniu [...] wykazały, że roboty budowlane prowadzone na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] zostały zakończone, a obiekt jest użytkowany. Z protokołu oględzin wynika również, że nie stwierdzono niezgodności wykonanej inwestycji ze zgłoszeniem.
Kluczowe znaczenie w sprawie ma fakt, że roboty budowlane polegające na realizacji przedmiotowej inwestycji zostały wykonane na podstawie skutecznie dokonanego zgłoszenia i zgodnie z nim. Kwestia, czy na w/w roboty budowlane było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, czy wystarczyło dokonanie zgłoszenia nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż realizacja inwestycji w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie, zgodnie z projektem i przepisami wyklucza możliwość działania organów nadzoru budowlanego, w celu doprowadzenia realizowanej, czy też jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z przepisami, skoro inwestycja została wykonana zgodnie z obowiązującymi w dacie jej realizacji przepisami.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że brak sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych wniesionego przez właściwy organ w sposób wiążący przesądza dla organów nadzoru budowlanego, czy na dane roboty było wymagane pozwolenia na budowę, czy też wystarczyło jedynie zgłoszenie. Zauważyć bowiem należy, że kwestia czy na dane roboty budowlane wymagane jest pozwolenie na budowę, czy zgłoszenie należy do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organy nadzoru budowlanego nie są władne kwestionować rozstrzygnięć podjętych w w/w zakresie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję wniosła E.W., reprezentowana przez pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 105 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezasadne umorzenie postępowania wobec zaistnienia samowoli budowlanej polegającej na naruszeniu art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Skarząca podniosła, że przystąpienie do robót drogowych nastapiło bez żadnych uzgodnień, co w konsekwencji doprowadziło do wyłączenia jej stacji paliw z obsługi klientów, a tym samym nauszenia jej własności.
Zdaniem skarżącej, prace wykonane w obrębie stacji paliw (np. spawanie) zostały wykonane z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 grudnia 2005 roku w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem (Dz. U. 2005 nr 63 poz. 2203).
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] umarzającą, jako bezprzedmiotowe, postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek E.W. w sprawie samowoli budowlanej dokonanej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - inwestora robót drogowych na drodze krajowej nr [...] na odcinku [...] ul. [...].
Podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Z utrwalonego orzecznictwa sądowo-administracyjnego wynika że, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania administracyjnego stanowi orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1393/09, LEX nr 611777). Przepis art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania.
Innymi słowy, sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.
Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną i poprzedzającą decyzją była kwestia zgłoszonej przez skarżącą samowoli budowlanej dokonanej przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we W. działającą z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, na drodze krajowej nr [...] na odcinku [...] ul. [...].
Zaznaczyć należy, że organy nadzoru budowlanego obu instancji jednoznacznie ustaliły, że roboty budowlane w pasie drogi krajowej nr [...] przy ul. [...] w Z. w km [...] do [...] prowadzone były w oparciu o dokonane przez inwestora zgłoszenie z dnia [...] znak:[...]. Zgłoszenie to zostało przyjęte przez Wojewodę [...] jako organ administracji architektoniczno-budowlanej właściwy w tym zakresie. Do zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu. W aktach administracyjnych znajduje się również dokument zgłoszenia zamiaru wykonania robót remontowo-budowlanych w zakresie zjazdów i uzbrojenia, który został złożony do Starostwa Powiatowego w Z. dla tej samej inwestycji. Również w stosunku do tego zgłoszenia Starosta nie wniósł sprzeciwu.
Słusznie zatem organy nadzoru budowlanego uznały, iż w przypadku gdy roboty budowlane były wykonywane na podstawie zgłoszeń, co do których właściwe organy nie wniosły sprzeciwu i roboty te zostały już zakończone, nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej w odniesieniu do tej inwestycji. Zasadnie zatem wskazały, że w przypadku wykonania określonych robót budowlanych zgodnie ze zgłoszeniem i w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia bądź środowisku, co w niniejszej sprawie wynikało z protokołów kontroli robót budowlanych z dnia [...] oraz z dnia [...] brak było podstaw prawnych do ich ingerencji.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organy art. 30 Prawa budowlanego wskazać należy, iż stosownie do treści art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na:
pkt 1) remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków;
pkt 11) przebudowie sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych;
pkt 12) przebudowie dróg, torów i urządzeń kolejowych.
Z akt sprawy wynika natomiast, że na przebudowywanym odcinku drogi wykonano likwidację kolizji z urządzeniami obcymi (przebudowa wodociągu z rur ciśnieniowych polietylenowych PEHD100 0110 mm w technologii zgrzewania czołowego, ułożonych na głębokości 1,5 m w poboczu gruntowym i w obrębie nawierzchni utwardzonych zjazdów z zastosowaniem rur ochronnych oraz połączenie z istniejącym przyłączem z rur PEHD80 032 mm), ponadto przebudowano zjazdy na stację paliw (wjazd w km [...] i wyjazd w km [...] strona prawa) z kostki betonowej grubości 8 cm, przebudowano chodnik z kostki betonowej grubości 8 cm oraz jezdnię o nawierzchni bitumicznej wraz z podbudową zasadniczą i pomocniczą oraz ze wzmocnieniem podłoża.
Jak wskazano roboty budowlane w pasie drogi krajowej nr [...] były realizowane na podstawie zgłoszeń robót remontowo-budowlanych dokonanych na podstawie art. 30 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego przyjętych bez sprzeciwu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Nie można zatem postawić inwestorowi zarzutu działania w warunkach samowoli budowlanej i na tej podstawie zastosować sankcji z art. 90 ustawy Prawo budowlane. Uprawnione organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły bowiem by roboty remontowe w pasie drogi krajowej [...] były wykonane z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych i Prawa budowlanego. Niezasadne są zatem zarzuty skarżącej o naruszeniu przez organy nadzoru budowlanego przepisów Prawa budowlanego.
Ponadto, jak wynika z oświadczenia inwestora w rejonie stacji paliwowej nie było prowadzonych robót spawalniczych, a jedynie dokonywano zgrzewania rur, co jego w opinii nie stanowiło zagrożenia dla stacji paliw w sąsiedztwie pasa drogowego.
Mając na uwadze powyższą argumentację skarga, jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.).