Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zjazdu (działka nr [...]) z drogi wojewódzkiej nr [...] na drogę dojazdową biegnącą przez działki [...] w m. [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Organ I instancji ustalił, że projekt budowlany zjazdu usytuowany jest tak aby obsługiwać stację paliw W. S. zlokalizowaną bezpośrednio przy ul. [...] (działkę nr [...]) jak i działkę nr [...] stanowiącą własność wnioskującego o wydanie pozwolenia –J. M..
Powodem odmowy wydania pozwolenia było to, że w miejscu projektowanego zjazdu istnieje już samowolnie wybudowany przez W. S. zjazd z drogi wojewódzkiej na stację paliw. W sprawie tej prowadzone jest postępowanie przez [...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego, a nadto w odrębnym postępowaniu wydano nakaz przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego przez rozbiórkę samowolnie wykonanego zjazdu. Ocena legalności tego postępowania zawisła w postępowaniu sądowo-administracyjnym.
J. M. w odwołaniu podał, że to nie on jest sprawcą samowoli, domaga się wydania pozwolenia, gdyż postępowania nadzoru budowlanego nie dotyczą jego działań, a zjazd ma zapewnić do jego dalej położonej działki.
Uchylając wymienioną decyzję, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu podał, że odmowa pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust 1 była częściowo uzasadniona, gdyż zgodnie z art. 35 ust 5 Prawa budowlanego jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, nie można udzielić pozwolenia na budowę. Jednakże zaprojektowany zjazd tylko w części pokrywa się z samowolnie wykonanym i podlegającym rozbiórce zjazdem, a zatem w pozostałej części odmowa wydania pozwolenia jest sprzeczna z prawem. Z tych powodów konieczny jest powrót sprawy do postępowania przed organem I instancji, gdyż należy ponowić postępowanie dowodowe celem ustalenia czy i w jakiej ewentualnie części możliwe byłoby pozwolenie na budowę.
Z. i G. G. złożyli skargę na tę decyzję, podnosząc wadliwe ustalenia organów i domagając się "uchylenia w całości skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania", organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a odpowiada żądaniu skarżących wyrażonemu w treści skargi. Treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia jest właśnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżony akt administracyjny nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.
Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia kasacyjnej decyzji organu II instancji. Stan faktyczny sprawy jest w istocie skomplikowany i wymaga wyjaśnienia. Legalność decyzji nakazującej przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego przez rozbiórkę zjazdu badana jest w odrębnym postępowaniu. Z tego powodu zasadne jest pytanie czy w istniejącym stanie rzeczy jest w ogóle możliwe wydanie pozwolenia budowlanego dotyczącego realizacji części zjazdu nie objętego obowiązkiem rozbiórki, a nadto czy taka budowa jest w ogóle możliwa do przeprowadzenia. Te kwestie maj być przedmiotem ponowionego postępowania, natomiast przed ich wyjaśnieniem brak jest podstaw do formułowania ocen w zakresie prawidłowości ustaleń dowodowych, gdyż te mogą, w zależności od toku sprawy ulec zmianie. Jest też niewątpliwe, że decyzje administracyjne zapadają w oparciu o stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w chwili orzekania, a wnioskodawca, stosownie do okoliczności sprawy jest "gospodarzem" wniosku i może modyfikować go, a także cofnąć. Z tych względów uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego znajduje oparcie w przepisie art. 138 § 2k.p.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.