Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku [...] po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza K., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 roku nakazującą P. SA w L. wykonanie w miejscu zlikwidowanego przejazdu kat. D linii kolejowej R.-H. w mieście K. w km [...] w odcinku drogi wewnętrznej łączącej drogę miejską nr [...] z drogą krajową nr [...] określonych robót, w celu doprowadzenia miejsca po zlikwidowanym przejeździe do stanu zgodnego z przepisami prawa, i umorzył postępowanie organu I instancji w tej sprawie.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż podstawowym obowiązkiem organu wykonującego zadania z zakresu ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy, jest ustalenie czy istnieje przedmiot sprawy, w odniesieniu do którego organ ten może prowadzić postępowanie. Organ wojewódzki ustalił, że zlikwidowany przejazd był przejazdem kategorii D zdefiniowanym w § 13 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 lutego 1996 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi i ich usytuowanie, jednakże organ odwoławczy stanowiska tego nie podzielił. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując przepisy § 3 pkt 1 powyższego rozporządzenia oraz ustawę z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych stwierdził, iż nie kwalifikują one drogi zakładowej jako drogi publicznej, co powoduje, że skrzyżowanie linii kolejowej R.-H. w mieście K. z wewnętrzną drogą zakładową nie spełniało ustawowo określonego kryterium przejazdu kolejowego.
Oznacza to - zdaniem organu odwoławczego - że przedmiotu niniejszej sprawy nie mógł stanowić przejazd kolejowy i kwestia robót mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem drogi wewnętrznej, w związku z jego likwidacją. Dlatego też-jak wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego-postępowanie prowadzone przez właściwy organ stało się bezprzedmiotowe i podlegało w tym zakresie umorzeniu.
Skargę na powyższą decyzję wniosło miasto K. zarzucając naruszenie art.51 ustawy prawo budowlane oraz art. 105 kpa i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy przyjmując, że przejazd nie spełnia ustawowo określonego kryterium przejazdu kolejowego i nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, rażąco naruszył przepisy prawa budowlanego i kpa. Żaden organ uczestniczący w rozstrzygnięciu sprawy nie określił jednoznacznie, czy sporny przejazd spełnia kryterium ustawowe, bo jeżeli by nie spełniał to powinna być wydana decyzja o jego likwidacji i rozbiórce.
Ponieważ nie zostały wyjaśnione zasadnicze kwestie dotyczące funkcjonowania przejazdu, umorzenie postępowania jest co najmniej przedwczesne. Rozstrzygnięcie to rażąco narusza interes części mieszkańców miasta, którzy przez długoletnie korzystanie z przejazdu nabyli prawa do dalszego jego użytkowania.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie wskazując, że organ wojewódzki wiązały przepisy prawa, obowiązujące w dniu wszczęcia przez ten organ postępowania. Z obowiązującej ustawy o drogach publicznych wykreślony został zapis kwalifikujący drogę zakładową jako drogę publiczną. Funkcjonowanie w obrocie prawnym w niezmienionej formie §13 rozporządzenia nie może podważać aktualnej definicji ustawowej drogi publicznej, którą nie jest droga zakładowa. Dlatego też z uwagi na brak przedmiotu sprawy nie mogły być badane kwestie możliwości przywrócenia zlikwidowanego przejazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Oznacza to że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga podlega uwzględnieniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych. Jak wynika z akt administracyjnych postępowanie w sprawie samowolnej rozbiórki przez P. przejazdu kolejowego linii kolejowej R.-H. zostało wszczęte w związku z pismem Urzędu Miasta K. z dnia 21 lutego 2004 roku wnoszącym o wyjaśnienie, czy likwidacja przejazdu mogła się odbyć na podstawie jednostronnej decyzji P. i na jakiej podstawie taka likwidacja powinna być przeprowadzona. Organ wojewódzki w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 roku, po przeprowadzeniu postępowania, uznał, że w sytuacji, gdy istniejący przejazd i droga zakładowa nie spełniały obowiązujących przepisów w tym techniczno-budowlanych dla tego typu obiektów, to po ich całkowitej rozbiórce nieuzasadnionym byłoby nakazywanie przywrócenia ich do stanu poprzedniego, bowiem prowadziłoby to do powrotu do stanu niezgodnego z przepisami, a więc stwarzającego zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników i dlatego na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego nałożono na P. obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót rozbiórkowych do stanu zgodnego z prawem i uporządkowanie terenu.
Kontrolując powyższą decyzję w postępowaniu instancyjnym organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności obowiązany był ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą kontrolowaną decyzją, a więc nie mógł ograniczyć się tylko do kontroli decyzji objętej odwołaniem ale obowiązany był ponownie rozstrzygnąć sprawę merytorycznie w jej całokształcie, z czym wiąże się obowiązek rozpatrzenia wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu decyzji II instancji.
W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może też ograniczać się do stanu sprawy z daty wydania decyzji I instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania.
W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie oceniał prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej i nie wypowiedział się merytorycznie w kontekście dokonanej rozbiórki i wykonanych robót (np. czy kolej mogła dokonać rozbiórki bez pozwolenia lub zawiadomienia, czy można było postawić barierki, czy wreszcie trafna i uzasadniona była decyzja nakazująca doprowadzenie miejsca po likwidacji przejazdu do stanu zgodnego z przepisami), ani też nie wypowiedział się co do zarzutów stawianych w odwołaniu.
Umarzając postępowanie I instancyjne jako bezprzedmiotowe, organ odwoławczy błędnie przyjął, iż zlikwidowanie przejazdu stanowi o braku przedmiotu sprawy, bowiem właśnie likwidacja przejazdu spowodowała wszczęcie postępowania administracyjnego, a wymogi wynikające z przepisów prawa nakazywały rozpoznanie sprawy w jej całokształcie i w oparciu o obowiązujące przepisy.
Przyjmując bezprzedmiotowość postępowania, organ uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy, czym naruszył przepisy proceduralne art. 105 kpa, art. 107 § 3 kpa, zasadę dwuinstancyjności wiążącą się z art. 138 § 1 kpa i art. 7 oraz 77 kpa co w świetle art. 145 § 1pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1270) stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Przy orzekaniu zastosowano art. 152 powołanej ustawy oraz art. 200 odnośnie kosztów.