Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) października 2010 r., Nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta (...) na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) umorzył wszczęte na wniosek J. K. postępowanie administracyjne w sprawie wykorzystywania przez P. Ł. budynku garażowego zlokalizowanego w S. przy ul. (...) na terenie działki o nr geod. (...) niezgodnie z przeznaczeniem.
W uzasadnieniu organ podał, że podczas oględzin w dniu (...) czerwca 2010 r. ustalono, iż przy granicy z działkami nr (...) zlokalizowany jest parterowy budynek garażowy konstrukcji murowej, pokryty blachodachówką ze spadkiem dachu skierowanym w kierunku własnej działki, nieposiadający zamontowanych drzwi, w którym znajdują się narzędzia warsztatowe. Według oświadczeń właścicieli budynek wykorzystywany jest zgodnie z przeznaczeniem do garażowania samochodów oraz wykonywania przeglądów i napraw użytkowanych samochodów w tym autobusów. Ustalono, że w trakcie budowy inwestorzy dokonali istotnych zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego wykonując kanał naprawczy, który następnie w wyniku postępowania administracyjnego został zalegalizowany.
Organ podał, że pozwolenie na budowę wydane zostało w oparciu o decyzję z dnia (...) lipca 1996 r. ustalająca dla tej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z decyzji tej wynika, że działka położona jest w obszarze strefy mieszkaniowo-usługowej koncentrującej zabudowę średniointensywną z dopuszczeniem wszystkich rodzajów usług i produkcji nieuciążliwych dla otoczenia. Z nieruchomością I. i P. Ł. nr (...) graniczy działka J. K. jednakże budynek garażowy oddalony jest od granicy działki o (...) m.
W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji uznał, że aktualny sposób użytkowania garażu, biorąc pod uwagę, że posiada on jedno stanowisko parkingowe i jest znacznie oddalony od granicy działki, nie wpływa ujemnie na działkę J. K., w związku z czym nie mógł on skutecznie żądać wszczęcia postępowania dotyczącego sposobu jego użytkowania.
Decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r., Nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. K.,
- - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia o ocenę prawną dokonane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że dalsze prowadzenie postępowania wszczętego na wniosek podmiotu nieuprawnionego, pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. Zdaniem organu odwoławczego garaż wykorzystywany jest zgodnie z jego przeznaczeniem (garażowanie samochodów, ich naprawienie oraz dokonywanie przeglądów), a jego znaczna odległość od granicy działki (14,5 m.) wyklucza możliwość jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania na działkę nr (...). Ponadto garaż wybudowany został zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, po złożeniu przez inwestorów zawiadomienia o zakończeniu budowy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K. dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie:
- - art. 3 pkt 1 a i b w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego;
- - art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 61 § 1 kpa w zw. z art. 28 kpa;
- - art. 66 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 w zw. z art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego;
- - art. 71 a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego;
- - art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przy uwzględnieniu § 11 ust. 1 i 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 pkt 1, 2, 3, i 4 w zw. z ust. 4 i 6 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W skardze podniesiono, że garaż położony pośród zwartej zabudowy domów jednorodzinnych użytkowany jest niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy oraz niezgodnie ze swoim przeznaczeniem. Prowadzona w nim działalność wywołuje hałas i wibracje, zanieczyszcza powietrze, wodę i glebę, szpeci otoczenie, a dodatkowo zagraża pożarem bądź wybuchem z uwagi na tankowanie cystern. Zdaniem skarżącego na nieruchomości I. i P. Ł. prowadzone jest przedsiębiorstwo transportowe co jest niedopuszczalne w zwartej zabudowie mieszkaniowej.
W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż naruszone zostały art. 7, 77, 105 i 107 § 3 kpa. i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik postepowania.
W niniejszej sprawie utrzymana w mocy przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta (...) umarzająca postępowanie dotyczące wykorzystywania przez P. Ł. budynku garażowego zlokalizowanego w S. przy ul. (...) na terenie działki o nr geod. (...) niezgodnie z przeznaczeniem została wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa.
Wskazać w związku z tym należy, że umorzenie postępowania administracyjnego jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01, Lex nr 78917). Nie znajduje uzasadnienia w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94).
Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego - takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli brakuje któregokolwiek z elementów stosunku materialnoprawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1998 r., sygn. akt II SA 70/98, Lex nr 43205).
Z akt postępowania wynika, że podczas oględzin w dniu (...) czerwca 2010 r. ustalono, że garaż na działce nr (...) znajduje się w odległości 14,5 m od granicy z działką skarżącego. Organ odwołując się od zdefiniowanego w ustawie Prawo budowane pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ocenił, że takie usytuowanie garażu pozostaje bez wpływu na sąsiednie nieruchomości w tym działkę skarżącego, która nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Wszczęte zatem na wniosek J. K. postępowanie należy umorzyć z powodu braku u wnioskodawcy przymiotu strony.
Zdaniem Sądu w ustalonym przez organ administracyjny stanie faktycznym sprawy takie stanowisko jest co najmniej przedwczesne. Z akt postępowania wynika, że na budowę garażu inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, jednakże w trakcie jego realizacji dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, m. in. przez wykonanie kanału naprawczego. Wyjaśnienia wymaga także budowa jakiego rodzaju garażu została zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę. Czy był to garaż na samochód osobowy (jadno, czy wielostanowiskowy), czy też garaż na samochód ciężarowy – autobus. Dopiero ustalenia poczynione w tym zakresie pozwolą na ocenę, czy budynek garażu jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem oraz czy i w jaki sposób zostało zakończone postępowanie naprawcze.
Niezależnie od powyżej wskazanych braków postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że jedynie w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przymiot strony ustalony jest w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
W niniejszym postępowaniu przepis ten nie ma zastosowania, a organ przymiot strony skarżącego ustalić powinien w oparciu o art. 28 kpa.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.
Na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i 210 powołanej ustawy.