Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 10 stycznia 2018r. (data stempla biura podawczego) wpłynął wniosek W. L. o przyznanie prawa pomocy w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Z treści formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Od dnia 18 grudnia 2017r. podjął pracę na czas określony /pracownik tymczasowy/ na okres od dnia 18 grudnia - 31 grudnia 2017r. za stawkę godzinową 16,00 złotych brutto za godzinę. Podał, że w miesiącu grudzień zarobił jedynie 1024 złotych brutto, netto ok. 746,50 złotych. Od 1 stycznia 2018r. do dnia 31 stycznia 2018r. ponownie zawarł umowę na czas określony z taką samą stawką godzinową. Wskazał, że przewidywany dochód za miesiąc styczeń 2018r. wyniesie ok. 1940 złotych netto. Wnioskodawca podniósł, że praca tymczasowa nie jest pracą gwarantowaną, kończy się 31 stycznia 2018r. od lutego br. prawdopodobnie nie będzie miał żadnego dochodu. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, nieruchomości, oszczędności pieniężnych, przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 5000 złotych.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369) zwanej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a).
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem strona jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawa pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
Biorąc pod uwagę sytuację materialną wnioskodawcy przedstawioną w złożonym wniosku uznano, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Sytuacja finansowa wnioskodawcy jest trudna. Nie dysponuje stałym dochodem miesięcznym, obecnie utrzymuje się z dochodu z tytułu umowy na czas określony. Przewidywany dochód w miesiącu styczniu ma wynieść ok. 1940 złotych. Wnioskodawca zaznaczył, że w miesiącu grudniu 2017r. dochód z tego tytułu wynosił jedynie 746, 50 złotych netto i wynagrodzenie w tej wysokości otrzymał 10 stycznia 2018r. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności pieniężnych. Jest osobą samotną, bez rodziny i osób bliskich z którymi prowadziłby wspólne gospodarstwo domowe.
Stwierdzono, że dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawca jest niewielki, ponadto nie jest stałym dochodem, zatem nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. W tej sytuacji uznano, że wnioskodawca nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów sądowych jak również kosztów związanych z ustanowieniem adwokata z wyboru.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.