Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]Prezydent [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla inwestora - [...]Sp. z o.o., na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie zespołu istniejących hal przemysłowych na funkcję centrum handlowo-usługowego z infrastrukturą techniczną, elementami zagospodarowania, zjazdem i wyspą dzielącą, na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...], usytuowanych przy ul. [...] w dzielnicy [...].
Odwołanie od decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]listopada 2013 r. (uzupełnione pismem z dnia 3 lutego 2014 r.) wniósł J. G., dalej również skarżący.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), - umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu organ podał, że J. G. nie brał udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, złożył jednak odwołanie od decyzji Prezydenta [...]. Rozpoznając odwołanie organ uznał, iż wpłynęło ono w terminie, zgodnie z zasadą, że termin do jego wniesienia jest liczony od daty doręczenia decyzji stronie, która uczestniczyła w postępowaniu i jako ostatnia otrzymała przedmiotową decyzję. Odwołanie wniesione zostało jednak przez podmiot nie będący stroną w sprawie.
W ocenie Wojewody [...] podmiot, który wywodzi swoje prawa z normy prawnej zawartej w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego powinien udokumentować, że jest właścicielem (współwłaścicielem) lub użytkownikiem wieczystym, zarządcą nieruchomości sąsiedniej i że projektowana inwestycja narusza jego uzasadniony interes prawny wskazując, w jakim zakresie i z naruszeniem jakich przepisów. Oznacza to, że w omawianym przypadku mieć interes prawny to posiadać określony tytuł prawny do nieruchomości, której możliwość zagospodarowania, w związku z naruszeniem normy prawa materialnego, zostanie ograniczona.
W sprawie J. G. został wezwany do uzupełnienia braków odwołania poprzez wykazanie interesu prawnego lub obowiązku legitymującego do występowania w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę w charakterze strony.
Dowody przedłożone przez J. G. nie potwierdziły posiadania tytułu prawnego do nieruchomości, znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. J. G. poinformował bowiem, że jest spadkobiercą po zmarłej J. G., współwłaścicielce działek nr ew. [...] z obrębu [...]. Nie przedłożył jednak postanowienia właściwego sądu powszechnego stwierdzającego nabycie praw do spadku.
Konsekwencją braku wykazania przez J. G. interesu prawnego jest umorzenie postępowania odwoławczego, na podstawie, art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. wniósł J. G. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu podniósł, że Wojewoda [...] nie ustosunkował się do zasadniczych kwestii, tj. uznania skarżącego za właściciela nieruchomości przy ul. [...] w [...] i uznania, że ta nieruchomość leży w obszarze bezpośredniego oddziaływania inwestycji.
Zdaniem skarżącego brak takich ustaleń świadczy o nierozpoznaniu istoty sprawy. Jeżeli nieruchomość przy ul. [...] leży w obszarze bezpośredniego oddziaływania inwestycji to zasadnym było poszukiwanie właścicieli tych nieruchomości, aby w postępowaniu o udzielenie pozwolenia uczestniczyły wszystkie podmioty posiadające przymiot strony.
Skarżącemu powinien przysługiwać przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę z uwagi na zacienie jego działki przez planowaną inwestycję. Okoliczność, że nie dochodzi do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie naturalnego nasłonecznienia budynków mieszkalnych, nie może powodować wyeliminowania wnioskodawcy z tego postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, z powodu braku podstaw do uznania odwołującego za stronę postępowania.
Na wstępie wskazać należy, że odwołanie, jako środek zaskarżenia decyzji administracyjnej umożliwia stronie postępowania administracyjnego, niezadowolonej z wydanej decyzji, domaganie się ponownego rozpatrzenia sprawy i jest gwarancją realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określonej w art. 15 k.p.a.
Stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie postępowania. Należy przy tym podkreślić, że nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem I instancji, ale także stronie, która w tym postępowaniu udziału nie brała. Oznacza to, że odwołanie może wnieść także podmiot, który mógł być stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a więc podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, stosownie do art. 28 k.p.a.
Istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania.
W postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę krąg stron postępowania wyznaczany jest na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Przytoczony powyżej art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi lex specialis w stosunku do normy prawnej wynikającej z art. 28 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1859/12, Lex nr 1457693).
Natomiast art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ustala treść pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. W świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział, jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Legitymacja procesowa ma charakter obiektywny, nakazujący ustalenie, przed wszczęciem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, przepisów, które wprowadzają związane z danym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i na tej podstawie ustalenie kręgu występujących w nim stron.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął w zaskarżonej decyzji, że J. G. - podmiot wnoszący odwołanie – nie posiada przymiotu strony, bowiem nie wykazał, że posiada tytuł prawny do nieruchomości, znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.
Z akt sprawy wynika bowiem, że na wezwanie organu J. G. wskazał jedynie, że jest spadkobiercą po zmarłej J. G., współwłaścicielce działek nr ew. [...] z obrębu [...]. Do wniosku dołączył odpis skrócony aktu zgonu J. G. oraz odpis zwykły z księgi wieczystej na dzień 3 lutego 2014 r. Z przedłożonych dokumentów nie wynika jednak, że posiada on tytuł prawny do w/w działek. Skarżący nie przedłożył również postanowienia właściwego sądu powszechnego stwierdzającego nabycie praw do spadku.
Niewadliwie zatem organ odwoławczy stwierdził, że z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji nie wynika, aby skarżący posiadał tytuł prawny do nieruchomości, znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, co oznacza brak po stronie skarżącego interesu prawnego, który uprawniałby do zainicjowania postępowania odwoławczego.
Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.