Uzasadnienie
W dniu 5 maja 2008r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga C. L. i T. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008r. Znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2008r. Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W dniu 4 lipca 2008r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) inwestor złożył na powyższe postanowienie zażalenie wnosząc o jego uchylenie.
Wnoszący zażalenie zarzucił Sądowi brak analizy stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy. Wyjaśnił, że część działki Nr ew. [...] z obr. [...] będącej współwłasnością skarżących położona jest w liniach rozgraniczających pasa drogowego, a ogrodzenie narożnika tej działki jest cofnięte i pokrywa się z liniami rozgraniczającymi, co przedstawia zatwierdzony projekt budowlany budowy ul. [...].
W ocenie inwestora wobec powyższego zarzut skarżących o poniesieniu znacznych szkód i wprowadzeniu trudnych do odwrócenia skutków jest bezpodstawny.
Nadto zaskarżonemu postanowieniu Sądu zarzucił nie zbadanie okoliczności istnienia tytułu prawnego do zajęcia nieruchomości na realizację budowy drogi na rzecz Gminy Miasta J., który wynika z przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Zdaniem inwestora ta okoliczność dowodzi, że gminie realizującej cel publiczny przysługuje z mocy samego prawa prawo własności do dróg publicznych określony w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Gminie zatem przysługuje konstytutywny tytuł do zajętej nieruchomości pod drogę publiczną – gminną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej ppsa (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Art. 61 § 3 ppsa stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu po ponownym zbadaniu sprawy w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008r. Znak: [...].
Analiza akt sprawy oraz zarzutów podniesionych w zażaleniu prowadzi do wniosku, że są one oczywiście uzasadnione a wstrzymanie procesu inwestycyjnego byłoby znacznym obciążeniem finansowym dla gminy.
Na marginesie Sąd zauważa, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.
Z tych też względów na podstawie art. 195 § 2 oraz art. 61 § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.