Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r., znak [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] udzielił J. S. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części pomieszczeń w budynku mieszkalno-usługowym w [...] przy ul. [...] na pizzerię i kawiarnię.
Na żądanie A. D., właścicielki sąsiedniej nieruchomości, która nie brała udziału w postępowaniu, organ postanowił w dniu [...]września 2003 r. wznowić postępowanie w przedmiotowej sprawie. W efekcie wznowionego postępowania Prezydent Miasta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. odmówił uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]. Od decyzji tej odwołanie złożyła A. D., podając, że zmiana użytkowania lokalu jest dokuczliwa ze względu na hałas i głośną muzykę dochodzącą z lokalu. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie dopatrując się wad prawnych w ocenianym postępowaniu i decyzji a w postępowaniu wznowieniowym zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Podniósł też, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest właściwy do rozstrzygania sporów międzysąsiedzkich.
A. D. złożyła skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.
Sprawa niniejsza na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, gdyż zgodnie z treścią tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Jest oczywiste, że każda inwestycja wpływa w większym czy mniejszym stopniu na otoczenie, jednakże nie każdy negatywny wpływ na otoczenie i interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich powoduje niemożność zrealizowania inwestycji. Szczególnie, do takiego wpływu na nieruchomości sąsiednie dochodzi w zabudowie miejskiej, poddanej licznym niekorzystnym wpływom wynikającym z korzystania z ograniczonej przestrzeni przez wiele osób i podmiotów gospodarczych, co zazwyczaj powoduje nieuniknione konflikty interesów. Postępowania budowlane, zmierzające do realizacji nowych inwestycji a także do zmiany przeznaczenia istniejących już obiektów budowlanych, poddane są jednak zasadzie, że każdy może dysponować swoją nieruchomością na cele budowlane, o ile nie narusza uzasadnionych interesów prawnych innych osób. Granice tych ewentualnych naruszeń interesów określają przede wszystkim przepisy prawa budowlanego, chyba że strony postępowania wykażą naruszenie innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Jeżeli takich naruszeń prawa organy i strony w postępowaniu administracyjnym nie stwierdzą, decyzje wydane w tych postępowaniach nie mogą być skutecznie kwestionowane.
Twierdzenia skarżącej dotyczące naruszenia jej interesów nie mogły być uwzględnione z tego właśnie względu, iż przedstawiane w skardze naruszenia dotyczą sfery interesów faktycznych (zakłócanie spokoju i ciszy przez wykorzystanie inwestycji), a nie interesów prawnych. Zmiana przeznaczenia nieruchomości sąsiedniej z mieszkalnej na użytkową spowodowała, iż prowadzona tam działalność gospodarcza powoduje uciążliwość większą niż gdyby przeznaczenie jej wykorzystywania się nie zmieniło. Jednakże, co ustaliły organy, plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał na tym terenie również usługi związane z obsługą mieszkańców. Z tego powodu dopuszczalna była zmiana przeznaczenia lokalu na gastronomiczny.
Natomiast sposób wykorzystywania tego lokalu, zakłócający spokój sąsiedzki, pozostaje poza sferą oddziaływania organów budowlanych, podobnie jak poza tą sferą pozostaje niewłaściwy niekiedy, zakłócający spokój sąsiedzki, sposób wykorzystywania pomieszczeń mieszkalnych. Z tych powodów skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Niezależnie od powyższych ustaleń stwierdzić należało, że do uchylenia decyzji o zmianie przeznaczenia lokalu w trybie wznowienia postępowania nie mogło przede wszystkim dojść z tego powodu, iż od wydania decyzji w postępowaniu zwykłym minęło więcej niż pięć lat, a zakaz uchylenia takiej decyzji wynika z art. 146 § 1 k.p.a. Wprawdzie organ przyjął jako podstawę decyzji odmawiającej uchylenia decyzji paragraf drugi tego przepisu, jednakże skutek prawny decyzji jest taki sam, tj. pozostawienie w obrocie decyzji poprzednio wydanej. Uchybienie to nie może jednak jako "inne naruszenie przepisów postępowania" w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro znaczenie mają tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.