Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca.2010 r. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego odmówił K.L. przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia społecznego rolników po rozpoczęciu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 14 maja 2006r. do 31 sierpnia 2006r., od 17 maja 2007r. do 31 grudnia 2008r., od 26 maja 2008r. do 12 września 2008r., od 15 czerwca 2009r. do 21 sierpnia 2009r.
Od powyższej decyzji, zgodnie z pouczeniem organu,gowego w Gdańsku – XV Wydział skarżący wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego w Gdańsku – XV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Gdyni.
Sąd ten postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r, sygn. akt. [...] stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał Wojewódzkiego Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, który z kolei przekazał ją do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako miejscowo właściwemu.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż właściwość sądów powszechnych do rozpoznania spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych rozstrzygnęła uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I UZP 3/10, której nadano moc zasady prawnej i z której wynika, że od decyzji organów rentowych dotyczących spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych przysługuje odwołanie do właściwego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o kontynuowaniu przez skarżącego ubezpieczenia społecznego rolników po rozpoczęciu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.
Przekazanie tej sprawy sądowi administracyjnemu przez sąd powszechny, który uznał się (oczywiście błędnie) za niewłaściwy nakłada obowiązek przejęcia sprawy na podstawie art. 58 § 4 ppsa.
WSA w Warszawie przed merytorycznym rozpoznaniem skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać dopuszczalność skargi.
Zgodnie z art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Stosownie zaś do art. 52 § 2 powołanej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w kodeksie postępowania administracyjnego.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że nie zostały w niej wyczerpane środki zaskarżenia.
Zasadą postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność. Gwarantuje ją Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) w art. 78, który stanowi, że każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja wydana została przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.
Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 z późn. zm.) jest centralnym organem administracji rządowej, podległym ministrowi właściwemu do spraw rozwoju wsi.
Uznać zatem należy, iż do postępowania odwoławczego w sprawach decyzji wydanych przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego stosować należy tryb właściwy dla centralnych organów administracji rządowej, wskazany w art. 127 § 3 k.p.a., zgodnie z którym strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie decyzji.
Z akt sprawy wynika, iż strona nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tym samym nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego.
W związku z tym, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdzić należy, że skarga na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] czerwca 2010 r jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.