Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2013r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej do Sądu skargi na decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] w wysokości 500 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenie wpisu sądowego skarżący nadesłał wypełniony formularz PPF w którym zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, rodzinną i majątkową. Do wniosku załączył zaświadczenie z zakładu pracy o uzyskiwanych dochodach, zaświadczenie z uczelni o kontynuacji nauki przez córkę, zaświadczenie z Urzędu Miejskiego w S. o opłacanych podatkach od posiadanych przez wnioskodawcę nieruchomości.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a)
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z córką. Podał, że wspólnie utrzymują się z dochodów przez niego uzyskiwanych z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.339,76 złotych brutto (netto 1700,00 złotych) miesięcznie.
Wnioskodawca wskazał, że posiada dom o pow. 80 m ² oraz jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej o pow. 6 ha. Oświadczył, że nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podkreślił, że samotnie wychowuje córkę, która jest studentką Politechniki B.. Skarżący podał, że z uzyskiwanego dochodu opłaca dojazd córki do B., średnio 20 razy w miesiącu po 16 złotych) tj. około 320,00 złotych, podatek od nieruchomości wysokości 240,00 złotych rocznie, opłatę za prąd 100,00 złotych, opłatę za gaz w wysokości 65,00 złotych, opłatę za wodę w wysokości 40,00 złotych miesięcznie, wywóz śmieci 75,00 złotych kwartalnie. Dodał, że ponosi także koszty biletu miesięcznego w wysokości 62,00 złotych. Nadto, podał, że ponosi koszty zakupu żywności w wysokości ok. 900,00 złotych oraz koszty zakupu odzieży i środków czystości w wysokości ok. 200,00 złotych. Wnioskodawca zaznaczył, iż że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, gdyż nie uzyskuje żadnej pomocy.
Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochody uzyskiwane przez wnioskodawcę są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawcy w jakiej się znajduje, nie pozwala mu na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i córki.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.