Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi.
Odpis ww. postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 13 sierpnia 2015 r.
W dniu 20 sierpnia 2015 r. (data nadania w UP) wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu wniosku A. P. wskazał, iż pomimo wysłania przez pocztę dwukrotnej awizacji, co sprawdził osobiście na poczcie, po otrzymaniu odpisu postanowienia z dnia 28 lipca 2015 r., nie otrzymał żadnego awiza z poczty, ani listu od Sądu, w tym czasie. Podniósł, że przyczyną była dewastowana przez nieznanych sprawców skrzynka pocztowa umieszczona na furtce wejściowej na posesję, brak też było miejskiego oświetlenia ulicy przy posesji. Skarżący zaznaczył także, że w dniu 19 czerwca 2015 r. kontaktował się telefonicznie z Sekretariatem Wydziału VII, ale nie otrzymał informacji, iż zbliża się termin opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym.
Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.
Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (postanowienie NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Przeszkodą w zachowaniu terminu może być zdarzenie nagłe, nieprzewidywalne przez stronę. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Zdaniem sądu, okoliczności i argumenty podniesione przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Powoływanie się na tego rodzaju okoliczności, wskazuje raczej na brak dbałości skarżącego w prowadzeniu swoich spraw. Od strony wszczynającej postępowanie należy wymagać, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nawet bez odwoływania się do profesjonalnej wiedzy prawniczej, antycypowania możliwego toku czynności procesowych. Dołożeniu przez skarżącego należytej staranności przeczy fakt, iż mając świadomość notorycznego uszkadzania skrzynki pocztowej i opróżnienia jej przez nieznane osoby (przez okres co najmniej czternastu dni) nie zgłosił się do urzędu pocztowego celem uzyskania informacji o ewentualnie oczekującej na niego korespondencji. Z wniosku nie wynika również by skarżący zgłosił na poczcie fakt dewastacji skrzynki oddawczej.
W takiej sytuacji nie można mówić o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu, skoro nie podjął on jakichkolwiek działań celem zapobieżenia negatywnym skutkom zniszczenia skrzynki pocztowej i opróżnienia jej przez nieuprawnioną osobę, gdy mógł on i powinien był się spodziewać, iż będzie do niego kierowana korespondencja sądowa (miał on świadomość toczącego się już postępowania sądowego, co wynika z wcześniej prowadzonej korespondencji) – zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 985/13. Dochowując także należytej staranności, w tej sytuacji, skarżący winien ewentualnie skontaktować się z Sądem, celem zasięgnięcia informacji, czy wysyłana była do niego jakakolwiek korespondencja. Skarżący nie powinien natomiast oczekiwać, że Sąd będzie go informować, o wysyłanej do niego korespondencji, powyższa bowiem czynność wykracza poza normy określone w art. 6 p.p.s.a.
Okoliczności podnoszone we wniosku nie stanowią zatem uprawdopodobnienia winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.