Uzasadnienie
K. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł w związku z nieprzestrzeganiem wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych wprowadzanych do obrotu oraz w wysokości 5000 zł w związku z faktem prowadzenia działalności w zakresie obrotu żywnością w zakładzie zlokalizowanym przy ul. L. w L., wbrew decyzji państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. Następnie pismem z dnia 30 marca 2016 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżący wskazał, że konieczność uiszczenia tak wysokiej kary może pociągnąć za sobą nieodwracalne skutki dla przedsiębiorcy. Skarżący podał, że nie jest w stanie zapłacić nałożonej na niego kary bez uszczerbku dla swojego utrzymania, a ponadto wykonanie zaskarżonej decyzji stoi w sprzeczności z dobrem i interesem skarżącego, który nie jest w stanie ponieść tak wysokich kosztów. Skarżący jako dowody swojej sytuacji majątkowej wskazał na dokumenty nadesłane do wniosku o przyznanie prawa pomocy tj. PIT, oświadczenie o posiadanych ruchomościach i nieruchomościach, harmonogram spłat kredytu, oświadczenie o liczbie i wieku członków rodziny będących we wspólnym gospodarstwie domowym oraz oświadczenie o liczbie osób będących na utrzymaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek stanowiących podstawę zastosowania nadzwyczajnej formy ochrony, jaką jest wstrzymanie wykonanie aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Z nadesłanych przez skarżącego dokumentów wynika, że skarżący jest właścicielem mieszkania, utrzymuje się z prowadzenia działalności gospodarczej prowadząc firmę cateringową, posiada sześć samochodów, w tym pięć służących do prowadzenia działalności gospodarczej. Z nadesłanej przez skarżącego kopii zeznania podatkowego PIT-36 za 2015 r. wynika, że przychód skarżącego wyniósł 75203,50 zł natomiast koszty uzyskania przychodu wyniosły 73845,63 zł. Skarżący nie wskazał natomiast dochodów żony, pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym, z uwagi na posiadanie rozdzielności majątkowej, przy czym z przedstawionych danych wynika, że żona skarżącego również partycypuje w utrzymaniu rodziny.
Ponadto wskazać należy, że ze zsumowania wpływów na rachunku bankowym skarżącego w okresie 1 kwiecień 2016 r. - 16 czerwiec 2016 r. wynika, że skarżący osiągnął dochód w tym okresie 107 223 zł, co średnio miesięcznie daje kwotę 35 741 zł. Biorąc pod uwagę opisane źródła dochodu skarżącego, a także majątek, zarówno nieruchomy, jak i ruchomy, nie ma podstaw, aby w obecnej sytuacji materialnej skarżącego uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazać jednocześnie należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji, skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych należności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.