Uzasadnienie
Skarżąca spółka [...] SA w [...] w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] nakazującej rozbiórkę przepustu wodnego, drogowego, wykonanego na otwartym korycie Kanału [...] w ciągu ulicy [...] w [...].
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli w wyniku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie mogą pojawić się przesłanki opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Wynika to z konstrukcji normy prawnej cytowanego przepisu.
Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała, że rozbiórka przepustu spowoduje dla Spółki trudne do odwrócenia skutki w postaci unicestwienia istniejącego od kilku lat przepustu.
Rozpoznając niniejszy wniosek należy wskazać, że pomimo, iż Spółka we wniosku przedstawiła bardzo ogólnikowy argument wskazujący na możliwość pojawienia się trudnych do odwrócenia skutków lub pojawienia się niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, to z okoliczności sprawy wynika, że rozbiórka przepustu wodnego, drogowego wykonanego z dwóch betonowych rur o średnicy 90 cm., których wloty i wyloty zabetonowano spowoduje, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić, w stosunku do skarżącego, do pojawienia się przesłanek określonych w art. 61 ww. ustawy.
Rozbiórka przedmiotowego obiektu narazi stronę przede wszystkim na możliwość pojawienia się niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody finansowej, ponieważ rozbiórka przedmiotowego przepustu wiązałaby się ze zburzeniem betonowych wlotów przepustu, co mogłoby spowodować również uszkodzenie betonowych rur, które mogłyby się nie nadawać do ewentualnego ponownego wykorzystania. Sama rozbiórka spowodowałaby zatem powstanie kosztów pracy i materiałów, które zwiększyłyby się przy ewentualnym odtworzeniu przepustu. Z tego względu Sąd dokonując oceny w sprawie miał przede wszystkim na uwadze to, iż rozpoznawany wniosek dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie nakazu rozbiórki, stanowiącego jedną z najdalej idących sankcji przewidzianych przepisami prawa budowlanego.
Wykonanie takiej decyzji ze swej istoty rodzi powstanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Prowadzi bowiem zazwyczaj do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych oraz wiąże się z poniesieniem znacznych nakładów finansowych. Nadto, ewentualny powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku, o ile w ogóle jest możliwy, wymaga również poniesienia dodatkowych kosztów oraz dodatkowego nakładu pracy.
W konsekwencji Sąd uznał, iż wykonanie nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie byłoby równoznaczne z zaistnieniem w majątku inwestora znacznej szkody, a to uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi.
Jednocześnie Sąd zauważa, iż pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku przedmiotowej sprawy.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.