Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej K.p.a. oraz na podstawie art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) zwanej dalej Prawem budowlanym po rozpatrzeniu odwołania J. T. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r., znak: [...], nakazującą J. i B.i T. dokonanie całkowitej rozbiórki zjazdu na drodze bez nazwy, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P.w W. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrując sprawę ustalił, iż decyzja Nr [...] Naczelnika Miasta W. z dnia [...] stycznia 1989r., zezwalająca na budowę m.in. domu mieszkalnego jednorodzinnego na działce przy ul. P. w W. Wesoła nie obejmowała swym zakresem budowy zjazdu do garażu znajdującego się w podpiwniczeniu tego budynku. Decyzja Nr [...], zezwalająca na użytkowanie w/w budynku, wydana w dniu [...] grudnia 200lr. przez Burmistrza Miasta W. również nie dotyczyła spornego zjazdu.
Zjazd usytuowany na działce nr ew. [...] nie został także zaznaczony na mapie ze zinwentaryzowanym budynkiem znajdującym się na terenie w/w nieruchomości, przyjętej do zasobu geodezyjnego w dniu [...] lipca 2001 r. pod nr ew. [...].
Z uwagi na powyższe organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego zjazdu i nałożył na Państwa J. i B. T. obowiązek przedłożenia w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia postanowienia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane
Z uwagi na nieprzedłożenie przez inwestora dokumentów określonych w postanowieniu Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r., nakazał J. i B. T. dokonanie całkowitej rozbiórki zjazdu na drodze bez nazwy, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P.w W..
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał, iż zjazd ten został wybudowany nielegalnie i tym samym należy traktować przedmiotowy obiekt jako zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Zdaniem organu odwoławczego z dokumentów stanowiących akta przedmiotowej sprawy nie wynika, aby J. i B. T. dysponowali pozwoleniem na budowę zjazdu na działce nr ew. [...].
W myśl art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego organ I instancji zasadnie nakazał J. i B. T. dokonanie rozbiórki zjazdu na drodze bez nazwy, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P.w W..
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie zauważyć należy, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.
Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Zatem sądy administracyjne sprawdzają zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami Prawa budowlanego oraz Kodeksy postępowania administracyjnego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym ponieważ narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 7, art. 8 oraz art. 77 kpa organ administracji publicznej jest zobowiązany do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, czyli w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych.
Jednym z istotnych czynników mających wpływ na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracji należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy. Motywy te, w myśl art. 107 § 3 K.p.a. powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym rozstrzygnięcia, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Motywy rozstrzygnięcia powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją.
Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie rozstrzygnięcia w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (postanowienia); (odpowiednio v. wyrok NSA z 16 marca 1998 r., II S.A. 96/98 – LEX nr 41681).
Tymczasem, w ocenie Sądu, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeanalizował przedmiotowych okoliczności w stopniu wystarczającym, nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego i, w konsekwencji, nie uzasadnił odpowiednio swego stanowiska, mimo, że również w/w zasady dotyczą postępowania odwoławczego.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 1989 roku Naczelnik Miasta W. jako właściwy organ wydał decyzję, w której zatwierdził plany realizacyjne zagospodarowania działek z obrębu [...] położonych w W. oraz zezwolił na budowę na w/w działkach domów mieszkalnych jednorodzinnych dla [...] Budowy Domów Jednorodzinnych i Wielorodzinnych. Decyzja ta została wydana na podstawie obowiązujących wówczas przepisów prawa tj. na podstawie art. 21 ust. 3, art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) oraz na podstawie § 20 pkt 3-4 i § 21 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 Nr 8 poz. 48). Strona skarżąca twierdzi, że jako następca prawny zakończyła realizację inwestycji w oparciu o w/w decyzję Naczelnika Miasta W. w tym ostatni jej element, czyli zjazd do garażu w roku 2001. Strona skarżąca twierdzi, że czyniła to ramach zatwierdzonego w roku 1989 planu realizacyjnego, w którym przewidziano do realizacji nie tylko zagospodarowanie poszczególnych działek ale również ich otoczenie wraz z infrastrukturą drogową. Fakty te mogą potwierdzać kopie dokumentów archiwalnych (k.p.a.87).
Podkreślić należy, iż znajdująca się w aktach decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r. zezwala na użytkowanie inwestycji zrealizowanej właśnie w oparciu o w/w decyzję z dnia [...] stycznia 1989 roku Naczelnika Miasta W.. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że inwestor złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy z kompletem dokumentów. Wynika również, że zezwolono na użytkowanie obiektu mieszkalnego z garażem w podpiwniczeniu pod warunkiem włączenia na własny koszt obiektu do sieci wodociągowej po zrealizowaniu sieci w ulicy. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że inwestor zakończył budowę za wyjątkiem przyłącza wodociągowego.
Biorąc więc pod uwagę, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie była wydana na podstawie art. 59 ust.1 Prawa budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a oraz,że organ stwierdził, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót to uzasadnionym jest zarzut skargi o niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w szczególności przez brak ustaleń będących podstawą decyzji, dot. daty realizacji przedmiotowego zjazdu.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do argumentacji podniesionej przez Stronę w postępowaniu odwoławczym, stwierdzając jedynie, iż inwestor nie przedłożył organowi pierwszej instancji żądanych przez niego dokumentów.
Powyższe w ocenie Sądu uzasadnia stanowisko, iż zaskarżona decyzja wydana przez organ odwoławczy, nie czyni zadość zasadzie praworządności oraz zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 oraz 77 kpa i jednocześnie nie wypełnia przesłanek zawartych w przepisie art. 124 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071). Podkreślić przy tym należy, iż w treści zasady państwa prawnego, o której mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, mieści się prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich. W państwie prawnym wymagane jest nie tylko zrozumiałe, precyzyjne i zgodne z innymi regułami, wynikającymi z istoty takiego państwa, unormowanie procedury, lecz również prawidłowe i ścisłe jej stosowanie w praktyce, w szczególności zaś tych przepisów, które określają uprawnienia procesowe uczestników postępowania (v. Wyrok NSA z 19 października 1993 r., VSA 250/93).
Sąd stwierdził, iż postępowanie w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone przez organ odwoławczy zgodnie ze standardami postępowania administracyjnego, wyznaczonymi przez powołane wyżej przepisy kpa. Organ administracji, poprzestając na stwierdzeniu, iż orzeka na podstawie dokumentów zgromadzonych w toku postępowaniu nie wyjaśnił podstaw takiego stanowiska ani nie ustosunkował się do twierdzeń strony czym naruszył art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa.
W konkluzji należy stwierdzić, że wskazane uchybienia organu odwoławczego w zakresie rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego oceny w świetle wymienionych przepisów, uzasadniają konieczność dokonania ponownej analizy niniejszej sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, iż w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, orzekł ponadto o zwrocie kosztów postępowania oraz że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.