Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2014 r. Starosta [...] złożył skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...].
W skardze został sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia został umotywowany tym, że wysokość kary jest znaczna, a skarżący nie dysponuje środkami budżetowymi koniecznymi do jej opłacenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nakładające na Starostę [...] karę pieniężną w wysokości 13 000 zł za 26 dni zwłoki w wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę linii kablowej niskiego napięcia w działce ewidencyjnej nr [...] w celu zasilenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce numer ewidencyjny [...], obręb Ż., gm. B. Samo gołosłowne oświadczenie strony, że nie posiada środków finansowych na zapłacenie kary pieniężnej jest niewystarczające. Jest to okoliczność, którą należało wykazać. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów źródłowych, które uprawdopodobniłyby, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki.
W konsekwencji strona skarżąca nie wyjaśniła i nie uprawdopodobniła na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonego aktu, co uniemożliwia ocenę wniosku.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.