Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. decyzją znak [...]wydaną dnia [...] kwietnia 2001r. na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Inspekcji Sanitarnej i § 1, 7 i 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych orzekł, że brak jest podstaw do stwierdzenia u Z. N. choroby zawodowej, tj. choroby centralnego układu nerwowego, układu bodźcotwórczego i przewodzącego serca oraz gonad wywołanych działaniem pól elektromagnetycznych.
W uzasadnieniu organ podniósł, że Z. N. pracując w Fabryce Maszyn Górniczych "N." w S. był narażony na działanie pola elektromagnetycznego o natężeniu odpowiadającym strefie zagrożenia (w latach 1971 – 1982) oraz w strefie pośredniej i bezpiecznej (w latach 1982 – 2000), wykonując prace związane z obsługą pieców indukcyjnych do hartowania. W sprawie Z. N. wypowiedziała się Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., która w orzeczeniu wydanym w dniu [...].10.2000r. – nie stwierdziła na podstawie wykonanych badań i analizy dokumentacji lekarskiej u badanego schorzeń wywołanych działaniem pól elektromagnetycznych.
Także w orzeczeniu z dnia [...].02.2001r. drugiej placówki badającej, tj. Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. potwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego znak [...] wydaną dnia [...]czerwca 2001r. – po rozpoznaniu odwołania Z. N..
W dniu 1 września 20005r. – Z. N. złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 kpa podając, że w toczącym się postępowaniu sądowym przed Sądem Pracy został przeprowadzony dowód w postaci opinii lekarskiej Instytutu Medycyny Pracy w Ł., z której to opinii z dnia 1 lutego 2002r. wynikają inne niż przyjęte przez organy w niniejszej sprawie wnioski dotyczące wpływu warunków w jakich pracował na jego zdrowie.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem wydanym dnia [...] października 2005r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją znak [...] wydaną dnia [...] października 2005r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 kpa odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2001r.
W uzasadnieniu organ podniósł, że wnioskodawca powołując się na opinie pochodzące z 2002r. i 2004r. nie wskazał żadnych nowych okoliczności lub dowodów istniejących w dacie wydania decyzji a nieznanych Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. Odwołanie od tej decyzji wniósł Z. N. przedstawiając szczegółowo warunki swojej pracy. Podniósł, że od 7 maja 2001r. toczyło się przed Sądem Rejonowym Wydział Pracy w S. postępowanie z jego powództwa o odszkodowanie i w tym postępowaniu dopuszczono na jego wniosek dowód z opinii Instytutu Medycyny Pracy w Ł. i wnioski tej opinii były inne niż opinie ośrodków lekarskich na których oparto kwestionowane przez niego decyzje.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Sanitarny decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lutego 2006r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 145§ 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że opinie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. - z dnia [...].02.2002r. i uzupełniająca z dnia [...].05.2002r. – zostały wydane już po dacie wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego inspektora sanitarnego z dnia [...].06.2001r., a zatem nie jest spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. N., zarzucając organowi, iż nie uwzględnił podnoszonych przez skarżącego istotnych rozbieżności w opiniach Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...].02.2001r. i opinii Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...].02.2002r. – niezbędnych do prawidłowej oceny i właściwego zakwalifikowania choroby, na jaką cierpi skarżący.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) Sądy Administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Stosownie zaś do art. 134 § 1 wyżej cytowanej ustawy, Sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd Administracyjny ma prawo i obowiązek oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Jeśli zajdą zaś okoliczności wymagające wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwych orzeczeń, Sąd może zastosować przewidziane ustawą środki do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do ich załatwienia (art. 135 w/w ustawy).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2006r. utrzymująca w mocy wydaną w postępowaniu wznowieniowym decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2005r. odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej.
Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma charakter nadzwyczajny, dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, a przesłanki wznowienia zostały enumeratywnie wyliczone w art. 145 § 1 i art. 145a kpa.
Artykuł 147 kpa zakreśla krąg podmiotów, które mogą skutecznie żądać wznowienia postępowania administracyjnego, a art. 148 kpa ustala termin, w jakim podanie o wznowienie postępowania należy wnieść do właściwego organu.
Z paragrafu 1 tego artykułu, wynika że dla strony, która wnosi o wznowienie postępowania z uwagi na ujawnienie istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w chwili wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (tą podstawę wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 5 kpa wskazał składający wniosek) termin ten wynosi jeden miesiąc od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia.
Tak więc organ, do którego wpływa podanie, w pierwszej kolejności winien zbadać swoją właściwość, ustalić czy podanie pochodzi od strony i czy wpłynęło ono w terminie, ponieważ złożenie przez stronę podania o wznowieniu postępowania po terminie określonym w art. 148 kpa ma ten efekt, że postępowanie nie może być wznowione, chyba że uchybiony termin zostanie przywrócony.
Niedotrzymanie terminu powoduje wyłącznie wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 kpa.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że podstawą wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez Z. N. były ustalenia opinii lekarzy z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wydanej na potrzeby procesu cywilnego toczącego się od 7 marca 2001r. w Sądzie Rejonowym w S..
Opinia ta została doręczona wnioskującemu w dniu 1 lutego 2002r. (co sam wskazuje w skardze) wniosek zaś o wznowienie postępowania nosi datę 21 czerwca 2005r.
Nie może więc być żadnych wątpliwości co do tego, że termin określony w art. 148 § 1 kpa nie został dotrzymany, a wniosek o jego przywrócenie nie został złożony.
Nie było zatem podstaw do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania a wniosek Z. N. mógł być rozstrzygnięty jedynie decyzją wydaną w trybie art. 149 § 3 kpa, tj. odmawiającą wznowienia postępowania z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia wniosku.
Skoro tak, to decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2005r. jest wadliwa, wydana została bowiem w sprawie, w której postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 nie mogło się toczyć. Jeśli więc w toku wznowienia postępowania okazało się, iż z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało ono wznowieniu – to orzekając w postępowaniu instancyjnym – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – organ winien zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa i uchylając wadliwą decyzję pierwszej instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 135 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.