Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., działając na podstawie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, nakazał Spółce S. S.A. przeniesienie skrzynki z rozdzielnią energetyczną niskiego napięcia, znajdującą się na terenie posesji przy ul. Z. w miejsce dostępne dla nadzoru i obsługi oraz zabezpieczenie przed uszkodzeniami, wpływami atmosferycznymi, a także ingerencją osób niepowołanych zgodnie z § 183 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., nr 10, poz. 46).
W uzasadnieniu organ wskazał, iż stwierdzono, że na nieruchomości przy ul. Z. w W. będącą własnością Z.C. znajduje się skrzynka z rozdzielnią energetyczną niskiego napięcia zasilająca budynki nr [...] i [...].
W związku z tym, że posesja jest ogrodzona, organ uznał, iż usytuowanie skrzynki jest niezgodne z § 183 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem uniemożliwia dozór i obsługę oraz może powodować ingerencję osób niepowołanych, zas użytkownicy budynków [...] i [...] nie mają dostępu do skrzynki.
Zdaniem organu należało więc uznać, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia.
Odwołanie od powyższej decyzji w zakreślonym terminie złożył L.L., podnosząc, iż w rzeczywistości przedmiotowa skrzynka z rozdzielnią znajduje się na gruncie Skarbu Państwa, poza działką nr [...], a dostęp do niej jest utrudniony z powodu samowolnego wygrodzenia terenu przez Z.C.
W dniu 13 grudnia 2004 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożyła odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. S. S.A. w W. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., po rozpatrzeniu odwołania L.L., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając dokonane przez ten organ ustalenia faktyczne oraz prawidłowość zastosowania art. 66 ustawy Prawo budowlane.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła Spółka Akcyjna S., zarzucając organowi obrazę przepisów art. 58, 59 i 7 kpa i wnosząc o jej uchylenie.
Skarżąca podniosła, iż pomimo spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu art. 58 kpa, organ z naruszeniem art. 59 kpa, przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie rozpatrzył jej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż "rozpatrywanie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania było bezprzedmiotowe, bowiem niedopuszczalne jest kilkutorowe prowadzenie postępowania odwoławczego, prowadzące w efekcie do wydania kilku rozstrzygnięć dotyczących decyzji organu I instancji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja zapadła z istotnym naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego decyzja organu I instancji została doręczona Spółce S. w dniu 25.11.2004 r., a więc termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącej w dniu 09.12.2004 r. Pismem z dnia 13.12.2004 r. S. S.A. wniosła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Z zestawienia powyższych dat wynika, iż spółka składając powyższy wniosek spełniła obie formalne przesłanki przewidziane w § 2 art. 58 kpa, zachowując termin 7 dni dla złożenia wniosku oraz dopełniając czynności, dla której określony był termin.
Pomimo, iż organ odwoławczy obowiązany był przed rozpatrzeniem odwołania L.L. wydać orzeczenie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania S.S.A. stosownie do treści art. 58 i 59 kpa, z niewiadomych przyczyn tego nie uczynił, ograniczając się do enigmatycznego stwierdzenia zawartego w odpowiedzi na skargę, iż "rozpatrzenie tego wniosku było bezprzedmiotowe".
Przepis art. 59 § 2 kpa wyraźnie stanowi, że o przywróceniu terminu lub jego odmowie postanawia organ właściwy do rozpatrzenia odwołania.
Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tak więc wolą ustawodawcy było nałożenie obowiązku na organ rozpatrzenia takiego wniosku, a nie pozostawienie go swobodzie organu, który mógłby stanowić, czy wniosek jest bezprzedmiotowy, czy też zasługuje na rozpatrzenie.
Nie przesądzając wyniku postępowania w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu, należy zauważyć, iż w przypadku rozstrzygnięcia pozytywnego, działanie organu wydającego zaskarżoną decyzję pozbawiło stronę możliwości podniesienia konkretnych zarzutów w odwołaniu, a więc obory swoich praw, a w przypadku postanowienia negatywnego, ograniczyło prawo strony do kontroli sądowej tegoż orzeczenia.
W tej sytuacji wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego rozpatrzenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nastąpiło z naruszeniem art. 58 i 59 kpa, a także z obrazą zasady opisanej w art. 7 kpa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie w pkt II i III oparto na treści art. 152 i 200 cytowanej ustawy.