Uzasadnienie
W dniu 24 marca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz ze skargą wniesioną na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] wpłynął wniosek A. sp. z o.o. w K. o przyznanie prawa pomocy w którym wniesiono o zwolnienie od całości lub części kosztów sądowych.
W formularzu wniosku A. sp. z o.o. w K. podała, że prowadzi działalność w zakresie usług hotelowych i gastronomicznych. Wnioskodawca podkreślił, że w ostatnich latach ponosił straty w swojej działalności i z tego względu nie stać Spółki na opłacenie kosztów sądowych.
Z nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych spółki A. z K. wynosi 2.350.000,00 złotych zaś wartość środków trwałych wnioskodawcy 40.636,75 złotych. Wnioskodawca zakreślił, że strata w 2007r. wyniosła 103.193,14 złotych.
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Ogólną zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez strony kosztów sądowych. Jest to obowiązek strony. Zwalnianie od uiszczenia kosztów jest instytucją wyjątkową, której stosowanie jest uzależnione od spełnienia ww. przesłanki. Tylko zupełny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych.
Przyznanie prawa pomocy obejmuje zatem podmioty, które mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą zgromadzić środków finansowych na uiszczenie kosztów sądowych.
Reasumując, podkreślić należy, że w świetle art. 246 § 2 pkt 2 ww. ustawy zwolnienia od kosztów sądowych nie uzasadnia trudna sytuacja finansowa, zadłużenie, ale brak jakichkolwiek środków, które strona mogłaby przeznaczyć na opłaty sądowe. Oceniając zasadność wniosku Sąd winien zatem ocenić, czy strona dysponuje i jakimi środkami finansowymi bądź majątkiem i porównać wysokość tych środków z wysokością kosztów, jakie strona winna ponieść na tym etapie postępowania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2005r. sygn. akt II FZ 620/05 niepublikowane).
Na obecnym etapie postępowania sądowego jedynym wymogiem dla nadania sprawie dalszego biegu jest uiszczenie przez stronę skarżącą wpisu od skargi w kwocie 200, 00 złotych, co wynika, § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). Dalsze koszty postępowania mogą natomiast, ale nie muszą, pojawić się na dalszym jego etapie.
Biorąc pod uwagę sytuację materialną spółki stwierdzić należy iż nie jest zasadnym przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z nadesłanych do sprawy dokumentów wynika, ze spółka pomimo ponoszenia strat w działalności, posiada środki na bieżącą działalność - chociażby na dzień 1 stycznia spółka posiadała 11.995, 44 zł na rachunku i w kasie. Należy również wskazać, że na kilku rachunkach Spółka posiada kwoty pieniężne, które mogą być przeznaczone chociażby na uiszczenie wpisu sądowego. Spółka prowadząc działalność gospodarczą powinna liczyć sie z ponoszeniem kosztów tej działalności.
Ponadto skoro prowadzi działalność przez dłuższy okres czasu i zgodnie z jej oświadczeniem działalność ta przynosi straty, to prowadząc ją mimo tego, świadczy to o tym, ze wnioskodawca posiada płynność finansową. Ponadto trudno jest uznać by spółka posiadając środki na opłacenie zawodowego pełnomocnika nie miała środków na uiszczenie 200 zł wpisu sadowego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.