Uzasadnienie
J. R. (dalej: skarżący, strona) pismem z 27 lutego 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi na działanie Dyrektora Zespołu Szkół [...] w [...].
Stosownie do treści zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 25 marca 2024 r. strona została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru PESEL skarżącego - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca ww. wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi została doręczona skarżącemu 26 kwietnia 2024 r. (k. 11 akt sądowych), co oznacza, że termin do jego usunięcia upłynął 6 maja 2024 r. Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez wskazanie własnego numeru PESEL.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 3 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., gdy pismo jest pierwszym pismem w sprawie, pismo takie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej to pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
Korespondencja zawierająca stosowne wezwanie do wskazania przez stronę skarżącą własnego numeru PESEL została doręczona J. R. 26 kwietnia 2024 r. (k. 11 akt sądowych), co oznacza, że termin na wykonanie ww. czynności upłynął 6 maja 2024 r.
W wyżej zakreślonym terminie skarżący jednak nie usunął braku formalnego skargi. Zatem Sąd uznał, że brak formalny skargi, pomimo prawidłowego doręczenia ww. korespondencji, zawierającej stosowne wezwanie, nie został uzupełniony. Stan faktyczny niniejszej sprawy jednoznacznie więc wskazuje, że nie było możliwe zastosowanie się do przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które umożliwiałoby uznanie skuteczności wniesienia skargi, dlatego Sąd orzekł stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.