Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1999r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Wytwórni [...] " [...]" S.A. w R. pozwolenia na budowę pawilonu wejściowego z windą z lokalizacją na działce nr [...] przy ulicy W. w R..
W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozpoznając niniejszą sprawę wzięto pod uwagę wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2003r., sygn.akt IV SA 1282/02. Organ podkreślił, iż o konkretnej, co do miejsca usytuowania lokalizacji obiektu budowlanego przesądziła decyzja z dnia [...] marca 1999r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wynika to z zapisu zawartego w pkt 3 decyzji o warunkach w brzmieniu: "lokalizacja –zgodnie z propozycją wnioskodawcy, wg załącznika graficznego do niniejszej decyzji". Lokalizacja pawilonu z windą jest identyczna na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji o warunkach zabudowy z lokalizacją na załączniku nr 1 do decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ pokrywa się z usytuowaniem ww. obiektu.. W tej sytuacji, w ocenie organu nie mają zastosowania przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane normujące i określające warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a odnoszące się do sytuowania budynków na działkach budowlanych.
Nie doszło zatem do naruszenia art. 5 prawa budowlanego. Obiekt został zrealizowany na terenie będącym własnością inwestora, spełnione zostały ponadto wymagania określone ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia nieważności.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli K. i I. L..
Wskazali, iż Prezydent Miasta [...] planem zagospodarowania działki, stanowiącym załącznik graficzny do decyzji o pozwoleniu na budowę rozszerzył lokalizację tej inwestycji o działkę nr [...], mimo braku przez inwestora prawa do dysponowania tą działką. Na działce nr [...] zgodnie z projektem technicznym przyłączy i instalacji wodno- kan. oraz centralnego ogrzewania, wykonano:
- 1. pkt 5.1 planu- drogę pożarową w celu uzyskania dojazdu do kotłowni olejowej inwestora
- 2. pkt 7 planu -posadzono zieleń,
- 3. wg zał. nr 4 i 5 do decyzji nr [...] z dnia [...].06.1999r. -studnie kanalizacyjne wraz z przyłączami.
Ponadto Urząd Miejski w [...] pismem z dnia [...] października 2000r. rozbieżności lokalizacyjne pomiędzy decyzjami wytłumaczył tym, iż inwestor przedłożył dokumenty, z których wynikało jego prawo do działki nr [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż organ I instancji nie dostrzegł naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. Nie można również stwierdzić, iż wydana decyzja naruszała interes prawny skarżących, o którym jest mowa w art. 5 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w treści wniesionego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołania należy wskazać, iż są one niezasadne i dotyczą wydanej ww. decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego pawilonu wejściowego z windą, które odnoszą się do tych samych poruszanych spraw, będących już przedmiotem rozpatrywania przez organy administracji publicznej, organy samorządowe, GINB i sąd administracyjny.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. i I. L. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] oraz wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż obie zaskarżone decyzje poświadczają nieprawdę, iż występuje zgodność lokalizacji inwestycji wynikająca z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1999r. nr [...] w sprawie warunków zabudowy /inwestycję zlokalizowano na działce o nr [...] i decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1999r. w sprawie pozwolenia na budowę, w której na planie zagospodarowania, działki, stanowiącym integralny załącznik do tej decyzji, lokalizację inwestycji rozszerzono o działkę nr [...], do której inwestor nie miał żadnych praw. Na skutek zrealizowanej inwestycji, do działki o nr [...] brak jest możliwości dojazdu, natomiast prawo przejazdu działką o nr [...] i [...]wynikało z bezpłatnej służebności gruntowej obciążającej powyższe działki na rzecz działki o nr [...].
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakażonej decyzji. Dodał ponadto, iż nie dostrzegł naruszenia interesu prawnego skarżących wynikającego z art. 5 Prawa budowlanego oraz naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i mogło mieć wpływ na wadliwe zastosowanie przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności powoływanych przez skarżących. W szczególności organ II instancji nie zbadał zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz w odwołaniu.
Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego stosownie do brzmienia art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że przed organem odwoławczym następuje powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności i dochodzenia prawdy obiektywnej w każdym stadium postępowania, chyba, że zachodzi wyjątkowa sytuacja objęta dyspozycją art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy ma możliwość nie tylko skontrolowania decyzji organu I instancji lecz również zbadania sprawy pod kątem zgłoszonych w toku postępowania wniosków i zarzutów osoby niezadowolonej z wydanej decyzji.
Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przed organem I instancji, przy czym organ odwoławczy może w inny sposób ocenić materiał dowodowy zebrany i zanalizowany przez ten organ. Dowodzi to, iż organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w całym jej zakresie. Bez znaczenia jest w tym wypadku tryb w jakim toczy się postępowanie. W każdym bowiem postępowaniu administracyjnym aktualność zachowują podstawowe zasady procedury administracyjnej jakimi są obowiązek organu ustalenia stanu faktycznego oraz wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Z zasady tej wynika również obowiązek dokonania oceny podniesionych zarzutów. Wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym ocena kontrolowanej decyzji jest zawężona jedynie do ustalenia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., niemniej organ winien był wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, iż zarzuty skarżącego pozostają bez związku z oceną ważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odniesienie się przez organ do zarzutów skarżącego polegające na jednozdaniowym stwierdzeniu, iż organ nie dopatrzył się naruszenia art. 5 i 35 Prawa budowlanego, wskazując jednocześnie na bliżej niesprecyzowane postępowania sądowe i administracyjne, należy ocenić jako naruszenie zarówno art. 7 i 77 k.p.a., jak również art. 138 k.p.a. i to w stopniu mającym niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy