Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2005 roku znak: [...] działając na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz.1071 tekst jedn. z późn. zm.), po przeprowadzeniu na wniosek W.K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku udzielającej pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń warsztatu samochodowego zaadaptowanych na stanowiska napraw lakierniczych na działce nr ew. [...] w miejscowości M., Gm. D. przy ul. M., odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu decyzji podano, iż "stwierdzony w sprawie stan faktyczny niewątpliwie uprawniał organ I instancji do wydania rozstrzygnięcia udzielającego pozwolenia na użytkowanie. Inwestor wypełnił obowiązki wynikające z ustawy, uzupełnił brakujące dokumenty wskazane w art. 56 i 57 ust. Prawa budowlanego.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż organ I instancji winien był wydać pozwolenie na użytkowanie." Organ stwierdził również, że zaskarżona decyzja organu I instancji nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. dających podstawę do stwierdzenia jej nieważności oraz, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 roku znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania W.K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wprawdzie "W.K. brał udział jako strona, w prowadzonym postępowaniu, w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego zakładu blacharskiego z uwagi jednak na fakt, iż postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest nowym postępowaniem oraz mając na względzie nowelizację Prawa budowlanego i treść art. 59 ust. 7 w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania w przedmiotowej sprawie, organ właściwy w sprawie winien był ponownie ustalić krąg podmiotów posiadających przymiot strony niniejszego postępowania".
Ponadto stwierdził, iż stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. W związku z powyższym, zgodnie z art. 59 ust. 7 znowelizowanej ustawy Prawo budowlane W. K. nie posiada przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydanego pozwolenia na użytkowanie, dlatego też nie było podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie na wniosek skarżącego.
Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu złożył W.K. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, orzeczenie w sprawie zgodności z prawem wszystkich wcześniejszych decyzji dotyczących tej samej sprawy oraz wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 roku Nr [...] jako decyzji powodującej skażenie jego działki, sąsiadującej bezpośrednio z działającym nadal warsztatem blacharsko – lakierniczym przy ul. M. w M. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 28 K.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustaw – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) poprzez pozbawienie go przymiotu strony oraz naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Skarżący podnosi, że nie ustalono czy funkcjonujący zakład blacharsko – lakierniczy jego sąsiada został wybudowany legalnie, zgłoszenie samowolnie zmienionego sposobu użytkowania jest niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zarzuca Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego rażące naruszenie art. 155 K.p.a. oraz nie opracowanie oceny oddziaływania na środowisko w trakcie postępowania administracyjnego. Skarżący dodaje, że nastąpiło samowolne przekształcenie postępowania administracyjnego w zupełnie inne, zmierzające do legalizacji budynku warsztatowego, a nie jego zmienionego sposobu użytkowania.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenia skargi. Ponadto dodał, iż nie może wstrzymać wykonania decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 roku Nr [...], ponieważ art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozwala organowi na wstrzymanie z urzędu lub na wniosek skarżącego wykonania decyzji lub postanowienia, które zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Natomiast zarzuty skarżącego zawarte w skardze do Sądu, nie mają wpływu na treść skarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie zauważył w uzasadnieniu swojej decyzji, że w dacie podjęcia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku jak i w dacie orzekania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w znowelizowanym brzmieniu przez ustawę z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw.
Według znowelizowanego brzmienia art. 59 ust 7 "stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor". Jednakże znowelizowanego przepisu art. 59 ust. 7 nie można zastosować w przedmiotowej sprawie z uwagi na dyspozycję art. 7.1 ustawy nowelizującej, który stanowi, iż " do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe". W/w ustawa weszła w życie 11 lipca 2003 roku, więc zgodnie z powyższym artykułem, wprowadzone przez nią nowelizacje mają zastosowanie do spraw wszczętych po tej dacie, a nie spraw, które po tej dacie są rozstrzygane.
Przedmiotowa sprawa, mimo że była rozstrzygana po wejściu w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane, to jednak była wszczęta pismem R.P. z dnia 13 listopada 2001 roku, którym to wystąpił o pozwolenie na użytkowanie lakierni w warsztacie blacharstwa samochodowego, a więc przed nowelizacją Prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane sprzed nowelizacji, która weszła w życie 11 lipca 2003 roku i według nich organy powinny orzekać. Przepisy Prawa budowlanego z tego okresu nie ograniczały kręgu osób mogących brać udział w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie wyłącznie do inwestora i według nich W. K. posiada przymiot strony, gdyż brał udział w całym dotychczasowym postępowaniu w sprawie użytkowania przedmiotowego lokalu.
W związku z faktem, iż W.K. brał udział jako strona w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń warsztatu samochodowego zaadaptowanych na stanowiska napraw lakierniczych i jest stroną na podstawie przepisów prawa mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, organ II instancji powinien wydając decyzję merytoryczną ocenić czy zaistniały lub nie przesłanki nieważnościowe zawarte w art. 156 § 1 K.p.a., mając również na uwadze zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, do których ma obowiązek, wynikających z treści art. 107 § 3 K.p.a., zająć stanowisko w uzasadnieniu decyzji.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2002 Nr 153 poz. 1270) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 152 cytowanej ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, a na podstawie art. 153 przedstawiona ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą organ administracji, który będzie orzekał ponownie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 209 wskazanej ustawy.