Uzasadnienie
W dniu 30 czerwca 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy A. P. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwójką dzieci. Utrzymują się z dochodów w wysokości około 5000 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód uzyskiwany przez żonę wnioskodawcy z tytułu umowy o pracę. Strona podała, że posiada mieszkanie o pow. 105 m2, udział w 6 lokalach mieszkalnych i usługowych, ¼ udziału w działce o pow. 0,45 ha oraz współwłasność samochodu osobowego Opel Zafira z 2004 r. Dodał, że w 2009 r. z działalności gospodarczej uzyskał 1500 zł zysku. Ponadto załączył do wniosku kopię wezwania do wpisu sądowego w sprawie gospodarczej w wysokości 2746 zł.
W uzasadnieniu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca podał, iż wnosi o pomoc prawną z uwagi na ciągłą kilkuletnią wielość spraw toczących się przed sądami i organami administracji związanych z ochroną własności wnioskodawcy. Wnioskodawca nie podał innych okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.
Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Oceniając sytuację majątkową A. P. uznano, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata nie zasługuje na uwzględnienie. Strona posiada mieszkanie o pow. 105 m2, udział w 6 lokalach mieszkalnych i usługowych, ¼ udziału w działce o pow. 0,45 ha oraz współwłasność samochodu osobowego. Dochód w czteroosobowej rodzinie to 5 000 zł, ponadto działalność gospodarczą w 2009 r. wnioskodawca zamknął zyskiem 1500 zł. Okoliczności te wskazują że strona nie pozostaje w trudnej sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby ja do przyznania prawa pomocy. Należy również zauważyć, że skarżący w niniejszej sprawie występuje solidarnie z dwoma innymi osobami stąd wszelkie koszty związane z prowadzeniem sprawy rozkładają się na wszystkich skarżących.
Z tych względów uznano, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony, bowiem nie wykazała ona, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej ją do przyznania prawa pomocy. Sytuacja przedstawiona we wniosku wskazuje, że strona może samodzielnie ponieść koszty sądowe i opłacić pełnomocnika.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.