Uzasadnienie
M. i C. Ł. pismem z dnia 13 kwietnia 2006r wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] wraz z wnioskiem o wymierzenie temu organowi grzywny z tytuły niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2005r wydanego w sprawie 7/IV S.A. 3266/03.
Jako podstawę prawną wskazali art. 154 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r, nr 153, poz. 1270 ze zm.), wnosząc ponadto na podstawie § 2 art. 154 powołanej ustawy o orzeczenie obowiązku rozbiórki samowoli budowlanej znajdującej się na terenie ich nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi wskazali, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2005r wydanym w sprawie 7/IV SA 3266/03 uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003r, Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji nakazującą T. K. dokonanie rozbiórki dobudowy drewnianej o wymiarach 6,80 x 5,40m do budynku mieszkalnego na działce przy ul. A. w J. gm. S. Zdaniem skarżących, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] zignorował wyrok sądowy nie podejmując w sprawie żadnych czynności i nie prowadząc postępowania zgodnie z wiążącą oceną prawną.
Skarżący wskazali, iż pismem z dnia 13 marca 2006r wezwali Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] do wykonania wyroku sądowego.
Skarżący wnieśli o orzeczenie obowiązku rozbiórki z uwagi na niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności stanu faktycznego i prawnego.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wyjaśnił, iż nieterminowe załatwienie sprawy wynika z dużej ilości spraw, niewspółmiernej do ilości zatrudnionych osób, a ponadto akta sprawy po wydaniu wyroku sądowego otrzymał dopiero w dniu 18.10.2005r.
Organ wyjaśnił również, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006r Nr [...] wstrzymał roboty budowlane przy dobudowie drewnianej do budynku mieszkalnego nakładając na inwestora na podstawie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego obowiązki umożliwiające legalizację samowoli budowlanej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona.
W sprawie bezspornym jest, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Warszawskiego Zachodniego pozostawał w bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2005r, sygn. akt 7/IV SA 3266/03, uchylającym decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003r, Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Organ pomimo wezwania przez skarżących pismem z dnia 13 marca 2006r do wykonania wyroku sądowego, nie wykonał wyroku lub nie załatwił sprawy.
W tej sytuacji zasadnie skarżący wnieśli skargę żądając wymierzenia organowi grzywny.
Zastosowanie środków przewidzianych w art. 154 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może mieć bowiem miejsce w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności.
Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy co również zostało w niniejszej sprawie dokonane.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dopiero po otrzymaniu skargi, podjął postępowanie administracyjne wydając w dniu [...] kwietnia 2006r postanowienie Nr [...] wstrzymujące roboty budowlane przy dobudowie drewnianej do budynku mieszkalnego i nakładając na inwestora na podstawie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego obowiązki umożliwiające legalizację samowoli budowlanej.
Jednakże późniejsze dopełnienie przez organ obowiązków, a więc już po wniesieniu skargi, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3).
Grzywna o której mowa w art. 154 p.p.s.a stanowi bowiem w istocie karę za ignorowanie przez organy administracji publicznej wyroków sądowych.
Za bezzasadne należy uznać żądanie orzeczenia rozbiórki drewnianej dobudowy oparte na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a.
Możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 154 § 2 została ograniczona do spraw ze skarg na inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).
Działanie art. 154 § 2 ogranicza się zatem do nielicznych wypadków, w których sąd orzeka reformatoryjnie, a które w niniejszej sprawie nie występują.
Fakt wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie nawet wbrew ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądowym powinien mieć jednak wpływ na ustalenie wysokości grzywny.
Na podstawie art. 154 p.p.s.a. w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, sąd wymierza organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, które w 2005r wynosiło 2.380,29 zł.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o wymierzeniu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...] określonej w sentencji kary grzywny.