Uzasadnienie
W dniu 22 sierpnia 2007 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek J. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż J. M. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawca utrzymuje się z renty w wysokości 771,08 zł. Posiadany majątek obejmuje mieszkanie o pow. 39,16 m2, nieruchomość rolną o pow. 0,3 ha. Posiada samochód osobowy opel astra z 1997 r.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić wydatki związane ze sprawą, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie tych wydatków. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową J. M. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Wprawdzie strona posiada stały miesięczny dochód z którego może się samodzielnie utrzymać, jednakże dochód ten jest niewysoki i jego uszczuplanie, choćby na wydatki związane ze sprawą sądową, może narazić stronę na pogorszenie sytuacji życiowej. W tym stanie rzeczy uznać należy, że samodzielne opłacenie zawodowego pełnomocnika przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.