Uzasadnienie
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Nadto w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 220 § 3 w/w ustawy.
Zgodnie z zrządzeniami z dnia 17 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismami z dnia 19 maja 2017 r., wezwał skarżącą do własnoręcznego podpisania skargi, nadesłania 3 odpisów skargi oraz na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 25 maja 2017 r., a więc wyznaczony przez Sąd termin upłynął z dniem 1 czerwca 2017 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie nadesłała wymaganych odpisów skargi, zaś po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych ustalono, że do dnia 29 czerwca 2017 r. nie zidentyfikowano do niniejszej sprawy wpłaty z tytułu wpisu sądowego od skargi.
Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Mając na uwadze, że czynności strony skarżącej, od których zależała skuteczność skargi nie zostały wykonane w terminie, stwierdzić należy, iż skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, nie można zatem było nadać dalszego biegu sprawie, skarga zaś podlega odrzuceniu.
Z tego też względu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ppsa.