Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2009 r. (data wpływu do Sądu) skarżący J. G. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uchylenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania.
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na fakt wniesienia jej z uchybieniem terminu 30 dniowego przewidzianego w art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) na wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
W piśmie z dnia 8 lipca 2009 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku skarżący podał, że skargę wniósł w ustawowym terminie 30 dni, natomiast nie był świadomy, iż za pośrednictwem Wojewody ma aż tak rygorystyczne znaczenie, a pouczenie nie zawierało klauzuli pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 87 § 1, 2, 3, 4 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, ponadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się go za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Jednakże na mocy art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.
Przesłanką uniemożliwiającą przywrócenie terminu jest ustalenie, że uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W takich sytuacjach dokonanie czynności po terminie nie powoduje jej bezskuteczności. Przykładowo udzielenie przez organ odpowiedzi na skargę po terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.) nie wywołuje ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.
W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie czynności w terminie powoduje dla strony ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi. Jednakże aby ich uniknąć konieczne jest spełnienie łączne wszystkich pozostałych przesłanek. Wniosek o przywrócenie terminu nie został wniesiony za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi w terminie 7 dni, od dnia w którym wg skarżącego powziął on widomość o uchybieniu terminu. Wniosek ten został złożony bezpośrednio do sądu, a razem z wnioskiem strona nie dokonała czynności, której nie dokonała w terminie, tj. złożyła skargę do sądu. Niestety spełnienie przesłanki uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu nie zostało we wniosku o przywrócenie terminu wykazane, ponieważ skarżący podał jedynie, że nie był świadomy, iż za pośrednictwem Wojewody ma aż tak rygorystyczne znaczenie, a pouczenie nie zawierało klauzuli pod rygorem odrzucenia skargi.
Po pierwsze organ ma obowiązek pouczać o trybie wniesienia skargi i to uczynił, natomiast organ nie ma prawa nakładać klauzuli "pod rygorem odrzucenia skargi". Po drugie nie można mówić o braku winy w przypadku gdy skarżący zachowuje się w inny sposób niż go pouczono. Ponadto należy mieć na uwadze fakt, że ze skargi skarżącego w tutejszym Sądzie toczy się wiele postępowań, a część została już zakończona.
Z tych względów należy uznać, że skarżący nie spełnił przesłanek warunkujących przywrócenie uchybionego terminu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.