Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] Prezydenta [...] umarzającą postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z garażem podziemnym i usługami na parterach przy ul. [...] na terenie działek ewid. nr [...] - część, [...], [...], [...],[...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na nieuzupełnienie braków przez inwestora, organ I instancji decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Wojewody z dnia [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia 4 maja 2009 r. organ I instancji powiadomił wnioskodawcę, iż z powodu nieuzupełnienia braków, wniosek został pozostawiony bez rozpoznania, zaś decyzją nr [...] postępowanie zostało umorzone na podstawie art. 105 kpa.
Analizując to rozstrzygnięcie organ odwoławczy nie znalazł podstaw do jego kwestionowania podkreślając, że tylko kompletny wniosek skutkuje podjęciem postępowania zmierzającego do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Jak podkreślił organ odwoławczy, przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów ustawy, zaś jego nieuzupełnienie przez inwestora pomimo wezwania winno skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Jednakże w niniejszej sprawie organ odwoławczy przekazał już sprawę do ponownego rozpoznania czym potwierdził, że postępowanie jest w toku, a zatem wobec stwierdzenia przez organ I instancji, ponownie rozpatrujący sprawę, że inwestor nie usunął braków formalnych wniosku, zasadne było umorzenie postępowania.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor, domagając się uchylenia obu decyzji administracyjnych. Zarzucił, że organy w sposób oczywiście wadliwy stosują instytucję umorzenia postępowania związaną z bezprzedmiotowością postępowania, która to bezprzedmiotowość w niniejszym przypadku nie występuje. Wnioskodawca bowiem nie utracił przymiotu strony, wniosek nie został cofnięty i nie nastąpiły żadne zamiany stanu faktycznego i prawnego. Oczywistym więc jest, że złożony wniosek wymaga merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty. Strona skarżąca zarzuciła też, że decyzja Wojewody nie czyni zadość wymaganiom art. 107 § 13 kpa, bowiem jej uzasadnienie nie określa w istocie dlaczego organ podziela stanowisko I instancji ani nie odnosi się do argumentów odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem art. 105 § 1 kpa.
Jak wynika z wezwania Prezydenta [...] z dn. [...] inwestor został zobowiązany do uzupełnienia braków wniosku poprzez złożenie czterech egzemplarzy projektu zagospodarowania terenu lub objęcia wszystkich czterech budynków jednym wnioskiem o pozwolenie na budowę, przedłożenia uzgodnień ZUD, oryginału warunków przyłączenia obiektu do sieci, oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Charakter żądanych uzupełnień wniosku dotyczy kwestii materialno-prawnych, a nie braków formalnych.
Wezwanie na podstawie art. 64 § 2 kpa służy uzupełnieniu braków formalnych wniosku takich jak niewskazanie adresu wnoszącego podanie oraz niespełnienie innych wymagań co do treści pisma, przez które należy rozumieć braki podania wskazane w art. 63 § 2 i § 3 kpa tj. określenie żądania, podpis strony, dołączenie pełnomocnictwa., oraz wymagania określone w przepisach szczególnych. Wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 kpa powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 869/05, LEX nr 236563).
W rozpatrywanej sprawie nie zachodziły braki formalne wniosku lecz braki materialno-prawne, których usunięciu służy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wzywając do usunięcia braków materialno-prawnych wniosku w trybie art. 64 § 2 kpa organ naruszył wskazany przepis.
Za uzasadniony należy uznać też zarzut naruszenia art. 105 § 2 kpa z uwagi na brak przesłanki bezprzedmiotowości. Decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji państwowej wydaje zgodnie z art. 105 § 1 kpa wówczas gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności gdy strona zrezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Umorzenie postępowania powinno być traktowane jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w tych sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Sytuacja taka nie zachodziła w niniejszej sprawie.
Organ powinien w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożyć na skarżącą postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy, o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.