Uzasadnienie
[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...]z dnia [...] października 2004 r., po rozpoznaniu odwołania W. M. i D. M., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]nr [...]z dnia [...]sierpnia 2004 r., którą na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego zatwierdzono projekt budowlany i udzielono T. i W.W. pozwolenia na wznowienie robót przy realizacji budynku mieszkalno-usługowego na działce nr ew. [...]w [...], jednocześnie zobowiązując inwestorów do obcięcia części dachu obiektu wykraczającej poza granicę nieruchomości w kierunku chodnika przed przekazaniem obiektu do użytkowania i uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego budynku po zakończeniu budowy i na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z przedmiotowym budynkiem oraz zobowiązał ich do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu przed przystąpieniem do jego użytkowania.
Organ odwoławczy zmienił podstawę prawną decyzji organu I instancji stwierdzając, że przepis art. 49 ust. 4 Prawa budowlanego "ma zastosowanie w sytuacji budowy albo wybudowania obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę". Przedmiotowy budynek w stanie surowym otwartym, łącznie z drewnianą więźbą dachową, pokrytą blachą profilowaną, został wybudowany na podstawie ostatecznych decyzji Burmistrza Miasta [...]nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. i nr [...] z dnia [...] października 2003 r., które wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2002 r. sygn. akt IV SA 1023/00 oraz decyzją Wojewody [...]nr [...]z dnia [...] marca 2004 r. zostały usunięte z obrotu prawnego. Dalsze postępowanie winno toczyć się w trybie art. 50 i art. 55 Prawa budowlanego. Prawidłowo więc organ I instancji, po wykonaniu przez inwestorów wcześniej nałożonych obowiązków, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Powołał się jednak na niewłaściwą podstawę prawną i dlatego należało ją zmienić. Burmistrz Miasta [...]wyraził zgodę na pozostawienie wysuniętego częściowo dachu nad pasem drogowym [...], a zmiany dokonane w projekcie budynku zostały pozytywnie zaopiniowane przez właściwy organ ochrony zabytków.
Wymienioną decyzję organu odwoławczego W. M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji. Zarzuciła, że oba organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania i Prawa budowlanego. Według skarżącej nie można było pozwolić inwestorom na kontynuację budowy, w sytuacji gdy "toczy się nie zakończone postępowanie w przedmiocie robót budowlanych wykonanych w ramach samowoli budowlanej". Zaskarżyła bowiem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]z dnia [...]sierpnia 2004 r. Zgoda na zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z przeznaczeniem drogi może nastąpić tylko w drodze decyzji, a nie pisma. Inwestor nie dysponował więc nieruchomością na cele budowlane w części dotyczącej wysuniętego dachu. Balkon od strony podwórka "usytuowany jest niezgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r....".
Usytuowanie balkonu zakłóca prywatność skarżącej "gdyż można z niego swobodnie obserwować (...) taras i okna od strony realizowanego obiektu...". Narusza to interesy chronione przez art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.
W piśmie z dnia [...].12.2004 r. skarżąca uzupełniła zarzuty skargi podnosząc, że prowadzone jest "dochodzenie w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa polegającego na dokonaniu bezprawnej zmiany usytuowania budynku p. W. W.", ponieważ są "dwa projekty zagospodarowania działki, uzgodnione z Konserwatorem Zabytków z tej samej daty, na których było różne usytuowanie projektowanego budynku". Nie było więc podstaw do wznowienia robót.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
T. i W. W. pismami z dnia [...]i [...].03.2005 r. powiadomili Sąd, że budowa domu została zakończona i że decyzją nr [...]z dnia [...]lutego 2005 r. uzyskali pozwolenie na użytkowanie budynku (decyzja – [...]). Obiekt został wybudowany etapami na podstawie prawomocnych decyzji i spełnia wszystkie wymogi, co potwierdziła ekspertyza techniczna. "P. M. odwołuje się od każdej urzędowej decyzji, która pozwoli przedłużyć postępowanie". "Dlatego budowa tego domu trwała prawie 14 lat" mimo, że nie stanowi żadnego zagrożenia dla sąsiedniej posesji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga W. M. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie jest dopuszczalna jej sądowa kontrola. W wyroku z dnia 26 lipca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1611/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...]sierpnia 2004 r. umarzającą postępowanie prowadzone w trybie art. 50a Prawa budowlanego, nie przesądził sposobu zakończenia przedmiotowego postępowania. W sprawie było bezsporne, że "inwestorzy prowadzili prace budowlane mimo wydanego postanowienia o ich wstrzymaniu". Prace te miały charakter prac zabezpieczających za wyjątkiem wybudowania zewnętrznych schodów do piwnicy. Według inwestorów o wykonaniu tych prac wiedział miejscowy organ nadzoru budowlanego.
Sąd stwierdził, że "kwestie te zostały pominięte przez organ odwoławczy, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa" oraz, że "organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy musi uwzględnić, iż w stosunku do przedmiotowego obiektu wydane zostały decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych". Podkreślenia wymaga, że wyrok ten dotyczył postępowania w sprawie prac wykonanych przez inwestorów po wydaniu postanowienia nr [...]z dnia [...] maja 2004 r. o wstrzymaniu robót budowlanych.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]decyzją nr [...]z dnia [...] maja 2005 r. (czyli z tej samej daty co postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych) na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nakazał małż. W. przedłożenie "projektu budowlanego zamiennego wraz z ekspertyzą techniczną dotychczasowego zaawansowania robót". W decyzji tej organ zaznaczył, że w okresie od [...].04.2004 r. do dnia [...].04.2004 r. inwestorzy dysponowali ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a w czasie wizji przeprowadzonej w dniu [...].04.2004 r. stwierdzono "istotne odstępstwa budowy od dokumentacji". M.in. budynek został usytuowany "niezgodnie z projektem zagospodarowania działki uzgodnionym z konserwatorem zabytków w dniu [...].07.12997 r." i że "odstępstwo polega na przesunięciu bryły budynku o około 1,50m w głąb działki". Według organu wykonanie nałożonego obowiązku miało na celu "doprowadzenie realizowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem". W dniu [...].07.2004 r. inwestorzy złożyli projekt zamienny i ekspertyzę. Wykonali tym samym obowiązek określony w decyzji nr [...]z dnia [...] maja 2004 r.
W zaistniałej sytuacji organ zmuszony był do zatwierdzenia projektu zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót, co samo przez się nie świadczy jeszcze o prawidłowości toku postępowania po stwierdzeniu "istotnych odstępstw". Inny tok postępowania byłby możliwy dopiero po wyeliminowaniu tej decyzji z obiegu prawnego.
Korekta decyzji organu I instancji nr [...]z dnia [...]sierpnia 2004 r. dotyczyła w zasadzie tylko podstawy prawnej rozstrzygnięcia i rezygnacji z "obcięcia części dachu". Taką "modyfikację" uzasadniała zgoda Burmistrza Miasta [...]wyrażona w piśmie z dnia 21.09.2004 r. i pozytywna opinia Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony zabytków Województwa [...]z dnia [...].08.2003 r. Skarżąca nie wykazała, żeby odstępstwa te naruszały jej interes prawny. Nie mają więc znaczenia argumenty przywołane w skardze. Każdy ma prawo do zagospodarowania własnej działki zgodnie z prawem, w tym bez naruszania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tych uzasadnionych interesów skarżącej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Praw budowlanego nie narusza również usytuowanie balkonu na tyłach przedmiotowego budynku. Jeżeli małż. W. będą zakłócali prywatność skarżącej obserwując jej "taras i okna", to przysługuje jej ochrona prawna w innych postępowaniach. Taka hipotetyczna możliwość nie świadczy jednak o wadliwości zaskarżonej decyzji.
Z tych też powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.