Uzasadnienie
Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją nr [...],wydaną [...] na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane odmówiła nadania M. K. tytułu Rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjnej obejmującej projektowanie i wykonawstwo w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych z uwagi na niespełnienie wymagań określonych w art. 15 ust. 1 Prawa budowlanego. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła M. K. Po rozpatrzeniu wniosku Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją nr [...] wydaną [...] nadała M. K. tytuł Rzeczoznawcy budowlanego w specjalności:
- 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie z wyłączeniem sieci i urządzeń elektroenergetycznych,
- 2. instalacyjno – inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych – obejmującej wykonawstwo instalacji elektrycznych wewnętrznych w obiektach kubaturowych.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wyłączenia sieci i urządzeń elektroenergetycznych oraz w części dotyczącej ograniczenia tytułu Rzeczoznawcy do instalacji elektrycznych wewnętrznych w obiektach kubaturowych skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 i art. 16 ustawy Prawo budowlane § 24 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107 kpa.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wnosił o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na rażące naruszenie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przy czym zgodnie z treścią art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z uwagi na powyższą regulację, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, ale z innych przyczyn niż to wskazano w skardze.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] wydana po wniosku skarżącej złożonym w trybie art. 127 § 3 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy, którą to decyzją organ nie odnosząc się do objętej wnioskiem decyzji z [...] rozpoznał sprawę merytorycznie nadając skarżącej tytuł Rzeczoznawcy budowlanego w określonych w decyzji specjalnościach.
Zgodnie z treścią art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez organ centralny nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące odwołań od decyzji – czyli przepis art. 138 kpa.
Art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Zgodnie z § 1 powołanego przepisu organ odwoławczy (lub ponownie rozpatrujący sprawę na skutek wniosku złożonego w oparciu o art. 127 § 3 kpa) wydaje decyzję w której:
- 1. utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
- 2. uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tą decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji albo
- 3. umarza postępowanie odwoławcze.
Organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie.
Przy czym z treści przepisu wynika jednoznacznie, że orzeczenie merytoryczne, czyli załatwienie sprawy co do jej istoty, jest możliwe tylko wówczas, gdy organ odwoławczy uchyli decyzję organu I instancji, którą uznał za nieprawidłową, czyli ocenił taką decyzję i stwierdził, że istnieją podstawy prawne i faktyczne do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, niż uczynił to organ I instancji.
W rozpoznawanej sprawie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy wydała decyzję merytoryczną nie uchylając własnej decyzji wydanej dnia [...]. Takie rozstrzygnięcie w sposób rażący narusza art. 138 § 1 pkt 2 kpa, powoduje, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie sprzeczne w swej treści decyzje wydane w tej samej sprawie przez ten sam organ, tj. decyzja z [...] odmawiająca nadania skarżącej tytułu Rzeczoznawcy budowlanego i decyzja kontrolowana z [...] nadająca w/w tytuł i powoduje konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 134 i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 202r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.