Uzasadnienie
Decyzją nr [...], z dnia [...] stycznia 2004 r., [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie przeprowadzone w sprawie legalności robót budowlanych, prowadzonych na działce ew. [...] we wsi J. gm. P. Przyczyną umorzenia postępowania było stwierdzenie, iż roboty przy budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych prowadzone są na podstawie i w zgodzie z pozwoleniem budowlanym wydanym w dniu [...] października 2000 r. dla firmy B., a następnie przeniesionym decyzją z dnia [...] września 2002 r. na rzecz firmy S. Sp. z o.o. Inwestor ten uzyskał w dniu [...] października 2003 r. zatwierdzenie projektu zamiennego, obejmującego łącznie budowę 28 mieszkań w tych budynkach i - jak stwierdzono w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2004 r. z udziałem adw. D. R. pełnomocnika wnioskodawczyni E.S. - w oparciu o tę decyzję prowadzone były roboty budowlane.
W toku tej kontroli, jak wynika z protokołu oględzin, wyjaśniono powyższy stan prawny robót, nie stwierdzając jednakże odstępstw od projektu zamiennego ani też naruszeń związanych z tokiem prac budowlanych. Pełnomocnik wnioskodawczyni domagała się nadto w czasie oględzin wstrzymania prac budowlanych, oświadczając, iż jej mocodawczyni nie był informowana przez organy budowlane o części postępowania dotyczącego przeniesienia pozwolenia i rozszerzenia jego zakresu. Z tych samych przyczyn nie zgodziła się z opisaną wyżej decyzją o umorzeniu postępowania, składając odwołanie.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB, oceniając, że brak było przesłanek do działań organu nadzoru budowlanego w zakresie jego kompetencji, gdyż roboty budowlane prowadzone były zgodnie z ważnym pozwoleniem budowlanym.
Pełnomocnik wnioskodawczyni złożyła skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Prawo budowlane znowelizowane w 2003 r. ugruntowało podział zadań pomiędzy organy administracji architektoniczno-budowlanej i organy nadzoru budowlanego, określając przez to ich właściwość.
Do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej należą sprawy określone w ustawie i niezastrzeżone do właściwości innych organów (art. 82 ust. 1).
Z kolei możliwość podejmowania działania przez organy nadzoru budowlanego wynika z art.
- 84. Do zadań tych należy:
- 1) kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego;
- 2) kontrola działania organów administracji architektoniczno-budowlanej;
- 3) badanie przyczyn powstawania katastrof budowlanych;
- 4) współdziałanie z organami kontroli państwowej.
O ile zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej odpowiadają za prawidłowość postępowań i decyzji związanych z kształtowaniem uprawnień uczestników procesów inwestycyjnych, w szczególności za wydawanie pozwoleń budowlanych i zatwierdzanie projektów, to organy nadzoru budowlanego zasadniczo kontrolują sposób realizacji tych uprawnień przez badanie zgodności wykonywania robót.
Podział taki rzutuje na możliwość podejmowania określonych rozstrzygnięć, gdyż każdy z tych organów, na podstawie art. 19 k.p.a., musi przestrzegać swej właściwości, bowiem podjęcie decyzji poza właściwością organu jest zagrożone sankcją stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).
Z tych powodów organ nadzoru budowlanego, który nie stwierdził naruszenia przepisów prawa budowlanego i odstępstw w zakresie realizacji pozwolenia budowlanego, nie był właściwy do wstrzymania robót budowlanych. Nie mógł też, w ramach procesowego postępowania administracyjnego, podjąć czynności związanych z unieważnieniem pozwolenia budowlanego czy też czynności związanych ze wznowieniem postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego, gdyż jest to właściwość organów administracji architektoniczno-budowlanej.
Tymczasem zarzuty zgłaszane przez pełnomocnika wnioskodawczyni nakierowane były na wyeliminowania z obrotu prawnego wspominanych pozwoleń budowlanych, co zresztą objęto odrębnymi wnioskami o wszczęcie postępowań nadzorczych. Jednakże w dacie prowadzenia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i organ II instancji, wszystkie te akty (pozwolenia) pozostawały w obrocie prawnym, a zatem wiązały organy administracji publicznej, w tym organy nadzoru budowlanego, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. L6 k.p.a.
Z tych też powodów nie mogły odnieść skutku zarzuty kierowane wobec działań organów nadzoru budowlanego, podnoszone w skardze, w tym zarzuty, które w istocie sprowadzały się do tego, że organy te nie podejmowały czynności, do których nie były właściwe. Nietrafne też okazały się zarzuty podnoszone w skardze i piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2006 r., sprowadzające się do twierdzenia, że przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego ma zastosowanie nie tylko w przypadku prowadzenia robót bez pozwolenia, albo z istotnym odstępstwem, ale też gdy występują inne przesłanki, które organ winien zbadać i ocenić, czego zdaniem skarżącej nie uczyniono. Pomimo, że we wcześniejszych pismach i w skardze nie wskazano, które to roboty – zdaniem skarżącej - powodować miały zagrożenie bezpieczeństwa, ludzi, mienia czy środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2), a także nie przytoczono dowodu na jakiekolwiek odstępstwo od projektu, to zauważyć należało, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji ocenił prawidłowo, iż postępowanie wyjaśniające nie dostarczyło podstaw do wszczęcia postępowania, co oznacza, że nie stwierdził w czasie kontroli z udziałem pełnomocnika skarżącej, aby takie okoliczności w sprawie występowały.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.