Uzasadnienie
W dniu 6 grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy G.K., w którym wniosła o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
Ze względu na fakt, iż wnioskodawczyni nie podpisała nadesłanego formularza PPF, zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2010 r. wezwano ją do jego podpisania lub nadesłania do Sądu nowego wypełnionego i podpisanego formularza w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 10 stycznia 2011 r. wpłynął wypełniony i podpisany przez wnioskodawczynię formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w którym wniosła o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
W niniejszej sprawie, zważono co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu oraz w nadesłanych wyjaśnieniach do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nich, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z nadesłanych danych wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i synem. Wnioskodawczyni podała, że wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości ok. 1.570,00 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się emerytura wnioskodawczyni w wysokości 1.070,00 złotych, natomiast pozostała kwota uzyskiwana jest przez małżonka z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej - handel odzieżą. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że syn pozostaje bez pracy.
Skarżąca zakreśliła w formularzu, że posiada mieszkanie spółdzielcze o pow. 48 m². Wnioskodawczyni podała, że stałe miesięczne wydatki wynoszą 2.000,00 -2.300,00 złotych. Oświadczyła, że nie posiada z mężem oszczędności pieniężnych oraz, że często brakuje im pieniędzy na całość niezbędnych wydatków. Wyjaśniła, że płynność finansową rodziny zapewnia "kredyt kupiecki".
Mając na względzie powyższe, a zwłaszcza wysokość miesięcznych dochodów z których utrzymuje się wnioskodawczyni wraz z mężem i synem uznano, że kwalifikuje się ona do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Stwierdzono bowiem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny.
Ze względu na fakt, iż wnioskodawczyni w formularzu wniosła o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu dokonano wyboru i przyznano wnioskodawczyni radcę prawnego z urzędu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.