Uzasadnienie
M. J. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzanym na wniosek złożyła na urzędowym formularzu w dniu 23 lutego 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zauważyć przede wszystkim trzeba, że wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 23 lutego 2018 r. jest kolejnym wnioskiem skarżącej w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r., po rozpoznaniu wcześniejszego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi oraz od wpisu od skargi kasacyjnej (pkt 1 postanowienia), a także poprzez ustanowienie adwokata (pkt 2), natomiast oddalił wniosek w pozostałym zakresie (pkt 3).
W takiej sytuacji kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych należy traktować jako wniosek o zmianę pkt 3 postanowienia z 12 czerwca 2017 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zatem zmienione, musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy - stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych, które stanowiły podstawę wcześniejszego orzeczenia. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy może być zatem uwzględniony wówczas, gdy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy.
Jak wynika z wniosku złożonego w dniu 23 lutego 2018 r., skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie własnościowe o powierzchni 33 m2, lokal usługowy o powierzchni 14,67 m2 oraz działkę o powierzchni 23 m2, na której znajduje się ww. lokal. M. J. oświadczyła, że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 1485 zł oraz z tytułu najmu lokalu w kwocie 432 zł netto miesięcznie. Skarżąca do swych wydatków zaliczyła: opłaty za energię elektryczną – 129 zł za 2 miesiące, opłaty za mieszkanie i wodę – 400 zł, za gaz – 30 zł, opłaty za telefon – 45 zł, miesięczny bilet komunikacji miejskiej – 36 zł, spłatę karty kredytowej – 65 zł miesięcznie, wydatki na leki, badania lekarskie – 400 zł.
W ocenie referendarza sądowego M. J. nie wykazała żadnych okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zmiany pkt 3 postanowienia z 12 czerwca 2017 r.
Z porównania złożonych przez skarżącą w niniejszej sprawie wniosków wynika, że nie uległy obniżeniu dochody M. J.. Ponadto z aktualnie rozpoznawanego wniosku nie wynika, aby zwiększyły się łączne wydatki skarżącej w porównaniu z deklarowanymi poprzednio.
Dokonując oceny kolejnego wniosku M. J. stwierdzić zatem trzeba, że skarżąca nie wykazała, aby w okresie pomiędzy złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy rozpoznanego postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r., a wnioskiem z dnia 23 lutego 2018 r., nastąpiło istotne pogorszenie jej sytuacji finansowej. W takiej sytuacji brak jest więc podstaw do zmiany pkt 3 postanowienia z dnia 12 czerwca 2017 r.
Zauważyć jednocześnie trzeba, że na obecnym etapie postępowania jedyne koszty sądowe ciążące na skarżącej to opłata kancelaryjna za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzanym na wniosek w wysokości 100 zł.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 165 oraz art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.