Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) stycznia 2007r. ((...)) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 156 § 1pkt 2 kpa i art. 157 §1 kpa - po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek A G, stwierdził nieważność decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2005r. ((...)) oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego w (...) z dnia (...) września 2005r. (Nr (...)), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E i W O pozwolenia na budowę obory do 50 DJP, zbiornika na gnojówkę WB - 3817, płyty obornikowej WB-5818, silosów na kiszonkę WB - 3899, na działce o nr geod. (...) położonej w (...) w gminie (...).
Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207 z 2003r. poz. 2016 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie, zatem wniosek ten wszczyna i wyznacza zakres postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż E i W O wystąpili o wydanie pozwolenia na budowę obory wolnostanowiskowej o obsadzie do 50 DJP, natomiast badana w postępowaniu nadzorczym decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje nie tylko oborę, ale również zbiornik na gnojówkę, płytę obornikową oraz silosy na kiszonkę. W ocenie organu świadczy to o rażącym naruszeniu art. 32 ust. 4 pkt. 1 ustawy -Prawo budowlane.
Niezależnie organ pierwszej instancji podniósł, że przedmiotowa decyzja nie spełnia wszystkich wymogów wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w której to decyzji określono wymogi dotyczące budowy obory wolnostanowiskowej do 49 DJP, o wymiarach 12,5 m x 40 m i kącie nachylenia połaci dachu 30 - 35 stopni, podczas gdy w kontrolowanej decyzji zatwierdzono projekt budowlany dotyczący obory wolnostanowiskowej do 50 DJP, o wymiarach 13 mx 40 m i 28 stopniowym kącie nachylenia dachu.
Ponadto, w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy, weryfikowana decyzja obejmuje również zbiornik na gnojówkę, płytę obornikową oraz silosy na kiszonkę. Powyższe rozbieżności świadczą o rażącym naruszeniu art. 64 § 1, w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co obligowało organ nadzorczy do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2005r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego w (...) z dnia (...) września 2005r. jako obarczonej wadą określoną wart. 156 §1 pkt 2 kpa.
Decyzją z dnia (...) marca 2007r. ((...)) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku E i W O o ponowne rozpoznanie sprawy - uchylił decyzję własną z dnia (...) stycznia 2007r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2005r.
W motywach rozstrzygnięcia, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowane decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa, to jednak naruszenie to nie ma charakteru rażącego. W ocenie organu, pomimo iż wnioskodawcy wystąpili o wydanie pozwolenia na budowę tylko obory, to jednak materiał dowody wskazuje, że ich intencją było uzyskanie pozwolenia również na budowę innych obiektów związanych z budynkiem, bowiem obok decyzji o warunkach zabudowy przedłożyli pełną dokumentację techniczną.
Zdaniem organu, projekt budowlany nie narusza warunków technicznych, dotyczących sytuowania obiektów budowlanych od granicy z nieruchomościami sąsiednimi. Natomiast niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wymiarów obory (13 m x 40 m zamiast 12,5 m x 40 m), czy kąta nachylenia połaci dachowej (28 stopniowy zamiast 30 - 35 stopni) nie mogą stanowić o rażącym naruszeniu art. 64 § 1, w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W skardze na powyższą decyzję A G wniósł o jej uchylenie. Skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, podnosząc ponadto, że zatwierdzony projekt budowlany obory nie spełnia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia (...) kwietnia 2002r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Zezwolenie wydano bowiem na budowę obory w odległości 3m od działki sąsiedniej nr geod. (...) podczas gdy projekt przewidywał w ścianie obory sześć otworów okiennych o wymiarach 1,2 m x 0, 2 m.
Ponadto, kontrolowaną w postępowaniu nadzorczym decyzją, zatwierdzono projekt budowy zbiornika na gnojówkę, płyty obornikowej, silosów na kiszonkę, przy czym wszystkie wymienione budowle usytuowane są w odległości 3,0 m od granicy z działką sąsiednią, zatem nie spełniają warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r (Dz.U. z dnia 28 października 1997r. Nr 132, poz. 877).
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.
Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa.
Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, stanowiącym nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, które nie polega na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ decyzji w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do skontrolowania, czy decyzja, kończąca to postępowanie nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa(vide wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2000r., I SA 1110/99, LEX nr 75520, teza pierwsza).
Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i rozwinięta w innych przepisach kodeksu postępowania administracyjnego ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego także w odniesieniu do postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności. Zasadę tą należy pojmować szeroko, podejmując czynności dowodowe i analityczne weryfikujące legalność badanego aktu pod kątem przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Obowiązek ten dotyczy również organu odwoławczego, gdyż celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa.
W rozstrzyganej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając zarówno jako organ I jak i II instancji, nie przeprowadził postępowania zgodnie z ww. zasadami.
Po pierwsze organ nie zbadał, czy przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowych obiektów nie doszło do naruszenia przepisów techniczno - budowlanych tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z dnia 28 października 1997r. Nr 132, poz. 877).
Podkreślić trzeba, że w § 6 ust 4 wyżej powołanego rozporządzenia przewidziano sytuowanie płyt gnojowych w odległości co najmniej 4m od granicy działki sąsiedniej. Natomiast jak wynika z planu zagospodarowania przedmiotowej działki odległość płyty gnojowej wynosi tylko 3m. Artykuł 35 ust 1 pkt 2 ww. Prawo budowlane nakazuje sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Organ nie ustalił zatem, czy przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie doszło do naruszenia art. 35 ust 1 pkt 2 w związku § 6 ust 4 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz czy uchybienie to ma charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2.
Po drugie, w postępowaniu odwoławczym, organ całkowicie pominął kwestię -podnoszoną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym - iż w odróżnieniu od decyzji określającej warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji, decyzją o pozwoleniu na budowę objęto również silosy na kiszonkę. Tak więc organ i w tym zakresie nie zbadał, czy organ architektoniczno - budowlany naruszył art. 35 ust 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane, który to przepis nakazuje przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (...) sprawdzić zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r- w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie wadliwego posadowienia budynku obory w odniesieniu do granicy z działką skarżącego. Jak wynika bowiem z projektu budowlanego w ścianie obory przewidziano sześć otworów wentylacyjnych, a nie otworów okiennych, jak twierdzi skarżący. Nie można zatem w ogóle mówić o naruszeniu w weryfikowanym postępowaniu § 12 ww. rozporządzenia.
Podobnie zarzut niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie wymiarów budynku obory nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ wymiary obory zostały nieznacznie zwiększone (13m x 40m zamiast 12,5m. x 40m) natomiast kąt nachylenia połaci dachowej 28 stopniowy zamiast 30 - 35 stopniowego, co niewątpliwie nie może stanowić o rażącym naruszeniu art. 35 ust 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane.
Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego, w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przedmiotowej działki wymienione zostały zarówno zbiornik na gnojówkę jak i płyta obornikowa.
Prawidłowo również - przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę -organ zinterpretował wniosek inwestorów, obejmując zakresem rozstrzygnięcia także zbiornik na gnojówkę i płytę gnojową. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, obowiązkiem organu jest nadanie żądaniu stron odpowiedniej formy procesowej i przyjęcie właściwego trybu postępowania, ze szczególnym uwzględnieniem intencji strony, dających się ustalić na podstawie jej działań (vide wyrok NSA z 07.09.1994r., III SA 1111/93 - ONSA 1995, nr 3, poz. 120).
Zatem, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organów będzie przeprowadzenie postępowania w celu powtórnego merytorycznego jej rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem przytoczonej przez Sąd argumentacji.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I i II sentencji.