Uzasadnienie
Z treści skargi M. Z. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, iż jej przedmiotem jest orzeczenie lekarskie nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Wskazać należy, iż art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej mogących być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Są to następujące akty: decyzja administracyjna, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.
Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach na bezczynność organów w sytuacji, gdy powinny one wydać decyzję administracyjną, jedno ze wskazanych wyżej postanowień albo innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.
W świetle powołanego artykułu stwierdzić trzeba, iż skarga na orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza medycyny pracy nie należy do kategorii aktów prawnych przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy, stąd też nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Zgodnie z § 6.
1. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, lekarz, wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.
Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Wniosek o ponowne badanie składa się w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego za pośrednictwem jednostki orzeczniczej I stopnia, zatrudniającej lekarza, gdy wydał orzeczenie.
Wyjaśnić należy, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Od decyzji wydanej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego przysługuje odwołanie do właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a od decyzji państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego - skarga do sądu administracyjnego.
Z powyższych względów stwierdzić należy, że skarga na orzeczenie lekarskie wydane w związku z podejrzeniem choroby zawodowej stanowiące podstawę przy podejmowaniu decyzji o istnieniu choroby zawodowej jest niedopuszczalna. Strona skarżąca będzie mogła zaskarżyć dopiero decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego orzekająca o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W związku z powyższym skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy.