Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 28 i 29 ustawy z 7 lipca 1994 - prawo budowlane (tekst jedn. - Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tekst jedn. -Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) oraz art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. -Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. [...] ustawy z dnia [...] ([...]), po rozpatrzeniu wniosku inwestora A. S.A., z dnia 30 lipca 2007 r., dotyczącego zgłoszenia zamiaru realizacji inwestycji nośnika reklamowego wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu nośnika reklamowego BB 18 o wym. 6,0 x 3,0 m na terenie nieruchomości dz. [...] w obrębie [...] przy ul. S. dla A. S.A. z siedzibą ul. J., w P. W uzasadnieniu organ wskazał, że po zapoznaniu się z zakresem przewidzianych robót w zgłoszeniu dokonanym w dniu 30 lipca 2007 r. przez pełnomocnika firmy A. S.A., ustalono, że budowa obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Z. uchwalonym [...], przez Radę Miasta [...], Uchwałą Nr [...], opublikowaną [...] w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz.[...].
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji wniesionego przez A. S.A. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 związku z art. 104 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Wojewoda [...] podał, iż na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Z. uchwalony [...] przez Radę Miasta [...] i ogłoszony w dniu [...] w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] ([...]). W § 5 ust. 1 plan określa zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych, gdzie maksymalna wysokość urządzenia reklamowego nie może przekraczać 5m liczonych od istniejącego terenu, a powierzchnia płaszczyzny ekspozycyjnej 12m2. Równocześnie plan ustala, iż odległość urządzeń reklamowych od skrzyżowań ulic nie może być mniejsza niż 50m., a nośniki reklamowe mogą być lokalizowane wyłącznie na terenach przeznaczonych pod usługi - bez przesądzania ich profilu (UU) oraz usługi różne, w tym produkcyjno-techniczne (UPT). Tymczasem zgodnie z przedstawionym przez inwestora projektem wysokość planowanej inwestycji to 9,16 m, a płaszczyzna ekspozycyjna 19,5 m2.
Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że inwestor złożył zgłoszenie, będąc świadomym, iż zamierzona inwestycja jest niezgodna z zamierzeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak podniósł z akt sprawy wynika, iż inwestor A. S.A. także wcześniej zgłosił (w dniu 5 czerwca 2007r.) zamiar zainstalowania tożsamego urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. S., wskutek czego Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] wyraził sprzeciw ze względu na sprzeczność zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania terenu osiedla Z. i wskazał na ograniczenia odnośnie urządzeń reklamowych zawarte w ww. planie.
Ponadto Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że projektowane urządzenie reklamowe posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym, związanym trwale z gruntem. Wobec powyższego, jak również ze względu na rozmiary projektowanej inwestycji nie może mieć do niej zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego i uproszczona procedura zgłoszeniowa, lecz inwestycja taka wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z tego też względu Wojewoda [...] uznał także za bezzasadny zarzut niezachowania przez organ 30 dniowego terminu na doręczenie sprzeciwu. Powołał się na orzecznictwo sądowo-administracyjne, w którym sąd prezentuje pogląd, iż w sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest zgłoszeniem w rozumieniu przepisu art. 30 ust 1 Prawa budowlanego i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji. W rezultacie stwierdził, że nie można się zgodzić ze stanowiskiem inwestora, iż dokonanie "zgłoszenia" i brak reakcji organu przez 30 dni od tej daty może stanowić usprawiedliwienie i legalizację każdej inwestycji, nawet gdyby wymagała wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Powyższa decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi A. S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 7, 77 i 107 kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. W niniejszej sprawie zgłoszenia dokonano dnia 18 lipca 2007 r., natomiast organ doręczył pełnomocnikowi Skarżącej sprzeciw dopiero 22 sierpnia 2007 r., a więc po terminie określonym w art. 30 ust 5 ustawy. W rezultacie, ze względu na fakt, iż od dnia zgłoszenia zamiaru montażu reklamy do dnia doręczenia sprzeciwu upłynęło 30 dni, zaskarżona decyzja winna być uchylona.
Ponadto Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem wymagają pozwolenia na budowę. Wskazała, że dokonała zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W ocenie Spółki dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie.
W ocenie A. w przedmiotowej sprawie organ I instancji naruszył art. 7 i 77 kpa, gdyż potraktował wybiórczo dowody dołączone do wniosku przez Skarżącą dokonując ustaleń, że Skarżąca nie dokonuje instalacji urządzenia reklamowego w trybie art. 29 ust. 2 pkt. 6, ale robót budowlanych niekorzystających ze zwolnienia. W szczególności organ nie wziął pod uwagę projektu konstrukcji reklam, w którym w sposób szczegółowy przedstawiono zarówno nośnik reklamowy, sposób jego posadowienia i konstrukcję, z których to informacji jasno wynika, iż jest to urządzenie składające się z gotowych półelementów, które następie będą składane w jedna całość, a więc "instalowane" na gruncie.
Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 107 kpa, ponieważ uzasadnienie decyzji pierwszej instancji nie zawiera odpowiedniego wyjaśnienia sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Z. uchwalonym, [...], przez Radę Miasta [...]. W ocenie Spółki Prezydent [...] ograniczył się jedynie do krótkiego zdania wskazującego na wspomnianą sprzeczność bez prawidłowego jej uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez organ art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy zauważyć, że zgodnie z tym przepisem zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, natomiast do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W rozstrzyganej sprawie bezsporne jest, iż Skarżąca dokonała zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu nośnika reklamowego BB 18 o wym. 6,0 x 3,0 m na terenie nieruchomości dz. [...] w obrębie [...] przy ul. S. w W. w dniu 18 lipca 2007 r. (data wpływu do organu) natomiast w dniu 1 sierpnia 2007 r. Prezydent [...] wydał decyzję zgłaszającą sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Z akt sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została zaadresowana na pełnomocnika Spółki – K. W. i nadana przez organ w polskim urzędzie pocztowym w dniu 3 sierpnia 2007 r., co poświadcza zwrotne potwierdzenie odbioru.
Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06, w którym Sąd uznał, że jako początkowy dzień biegu terminu 30-dniowego należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia, natomiast termin ten jest zachowany przez organ o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa. Zgodnie z powołanym przepisem termin uważa się za zachowany m. in. jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W rezultacie za datę pewną wniesienia sprzeciwu przez organ należy uznać datę nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Przedstawiony wyżej pogląd zasługuje – w ocenie Sądu – na pełną aprobatę. W tej sytuacji należy uznać, że organ pierwszej instancji zachował termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.
Nawiązując do argumentu Skarżącej dotyczącego zastosowania procedury zgłoszeniowej Sąd podzielił przedmiotowy zarzut zawarty w skardze, albowiem Wojewoda [...] przyjął błędną interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowaną tablicę reklamową do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zawierające definicję pojęcia "budowla" nie przesądza w żadnej mierze o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów przykładowo wymienionych w tym przepisie, w tym także wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych. Sam fakt zakwalifikowania danego obiektu do kategorii "budowli" nie stanowi o materialnoprawnym obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i nie wyłącza wcale możliwości zastosowania ustawowych wyjątków od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy organy administracyjne uznają, że skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska, albo zwiększenie ograniczenia lub uciążliwość dla terenów sąsiednich, może w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy.
Niezależnie jednak od błędnego – w ocenie Sądu – stanowiska organu w sprawie wymogu uzyskania pozwolenia na budowę przez inwestora decyzja ta odpowiada prawu. Należy bowiem podkreślić, że ustawodawca przewidział w art. 30 ust. 6 pkt 2 obowiązek wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w sytuacji, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Z akt sprawy wynika zaś niewątpliwie, że planowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Z. uchwalonym, [...], przez Radę Miasta [...], Uchwała Nr [...], opublikowaną [...] w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Zgodnie z § 5 ust. 1 tego planu maksymalna wysokość urządzenia reklamowego nie może przekraczać 5m liczonych od istniejącego terenu, a powierzchnia płaszczyzny ekspozycyjnej 12 m2, podczas gdy wysokość planowanej inwestycji to 9,16 m, a płaszczyzna ekspozycyjna wynosi 19,5 m2.
Prezydent [...] zobowiązany był zatem do zgłoszenia sprzeciwu w oparciu o przepis art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego, natomiast Wojewoda [...] utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydał prawidłowe i odpowiadające prawu rozstrzygnięcie.
Ustosunkowując się do zarzutu Skarżącej Spółki naruszenia przez Prezydenta [...] art. 107 kpa poprzez niewłaściwe i lakoniczne uzasadnienie sprzeczności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Z. ze zgłoszoną inwestycją należy podkreślić, że kontrolowana decyzja zapadła po ponownym zgłoszeniu tożsamego zamierzenia inwestycyjnego. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent [...] po rozpatrzeniu wniosku inwestora A. S.A., z dnia 5 czerwca 2007, dotyczącego zgłoszenia zamiaru realizacji inwestycji nośnika reklamowego zgłosił sprzeciw wobec realizacji inwestycji dotyczącej "nośnika reklamowego" na dz. ew. nr [...], obr. [...], przy ulicy S. w W. W uzasadnieniu tej decyzji organ dokładnie i obszernie uzasadnił na czym polega sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu. W rezultacie zaznaczenia wymaga fakt, iż po dokonaniu identycznego zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego w odniesieniu do dokładnie takiej samej lokalizacji Prezydent [...] powtórzył jedynie podstawowy powód rozstrzygnięcia sprowadzający się do sprzeczności projektowanego urządzenia reklamowego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rezultacie zarzut niewyjaśnienia przez organ w uzasadnieniu decyzji wszystkich elementów sprawy należy uznać za całkowicie chybiony.
Na marginesie przytoczonych wywodów Sąd za niedopuszczalną uznaje sytuację, w której inwestor swoim działaniem powoduje pewnego rodzaju dezorganizację mogącą przyczynić się do uniemożliwienia realizacji ustawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nie ulega wątpliwości, że po wydaniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] nr [...] inwestor miał pełną świadomość sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w oczywisty sposób uniemożliwia jej realizację. W rezultacie, jakkolwiek ponowne zgłoszenie zamiaru inwestycyjnego jest formalnie dopuszczalne, to jednak takie działania inwestora polegające na ponownym dokonaniu identycznego zgłoszenia i wyznaczeniu pełnomocnika, który odbiera przesyłkę pocztową zawierającą sprzeciw organu dopiero po upływie określonego czasu (pełnomocnik inwestora przebywający w W. odebrał decyzję Prezydenta [...] dopiero w dniu 22 sierpnia 2007 r., podczas gdy ta sama decyzja wysłana również na adres inwestora w P. została doręczona już 8 sierpnia 2007 r.) budzi zastrzeżenia Sądu, gdyż wywołuje uzasadnione obawy co do zamiaru obejścia przez inwestora obowiązujących przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.