Uzasadnienie
Starosta T. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] zatwierdził J. Z., E. Z. i B. Z. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zbiornika na nieczystości płynne do obsługi budynku jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w miejscowości N. W dniu 12 sierpnia 2009 r. J. P. – autor projektu budowlanego ww. inwestycji na pytanie inwestorów dotyczące zmiany usytuowania zbiornika na nieczystości płynne poprzez przesuniecie go w głąb działki nr [...], przez co odległość od granicy działki z działką nr [...] zwiększyłaby się z 4,85 m. do 8 m. oświadczył, że zmiana ta nie była by istotną zmianą projektu budowlanego.
W dniu 27 sierpnia 2009 r. D. W. i M. W. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. o usunięcie stanu naruszenia prawa powstałego przy wydawaniu ww. pozwolenia na budowę. Wskazali, że Państwo Z. nie są właścicielami działki, na której budowane jest szambo i z tego względu Starosta nie miał prawa wydawać decyzji o pozwoleniu na budowę.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. po rozpoznaniu ww. wniosku decyzją z dnia [...] października 2009 r. umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na budowie zbiornika na nieczystości płynne do obsługi ww. budynku mieszkalnego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestorzy posiadali decyzję o pozwoleniu na budowę, dysponowali prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a odstępstwa od projektu są nieistotne. Inwestorzy wprawdzie nie zgłosili rozpoczęcia robót budowlanych zgodnie z art. 41 ust 4 prawa budowlanego, ale roboty zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i zasadami wiedzy technicznej i nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych, stąd nie ma potrzeby stosowania postępowania naprawczego w oparciu o przepis art. 51 ust 1 pkt 2 prawa budowlanego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Wnioskiem z dnia 15 lutego 2010 r. D., M., J. i M. W. zwrócili się do Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r.
Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) zwanej dalej k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji.
Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2010 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję złożyli D. i M. W. zarzucając naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy wyroku z dnia 24 maja 2011 r. sygn. VII SA/Wa 1902/10 oddalił skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyli D. i M. W. Skarga kasacyjna do dnia dzisiejszego nie została rozpoznana.
Jednocześnie pismem z dnia 25 sierpnia 2010 r. D. i M. W. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2010 r. znak: [...].
Decyzją z dnia [...] października 2010 r. organ ten na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...].
Decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Z ww. przepisu wynika, że zawieszenie postępowania sądowego w oparciu o cyt. przepis może nastąpić w sytuacji, gdy istnieje związek tego rodzaju, że wynik tego innego toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Innymi słowy, rozstrzygnięcie w tej innej sprawie wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona.
W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...], mocą której organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r.
Z wyżej przedstawionego stanu faktycznego wynika, że decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten we wcześniejszym postępowaniu toczącym się pod sygnaturą VII SA/Wa 1902/10 na mocy wyroku z dnia 24 maja 2011 r. oddalił skargę. Wyrok ten został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który do dnia dzisiejszego nie rozpoznał skargi kasacyjnej.
Należy wskazać, że rozstrzygniecie dotyczące legalności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. niewątpliwie będzie miało wpływ na wyrok Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, gdyż przesądzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny o prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu oceniającego decyzję z [...] lipca 2010 r. będzie miało bezpośredni wpływ na ocenę zasadności odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji, czyli będzie również wskazywało na prawidłowość decyzji zaskarżonych w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ww. ustawy Sąd orzekł jak w sentencji.