Uzasadnienie
W dniu 28 maja 2014 r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy A. R. w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową i życiową.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a)
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcą pozostaje żona. Wnioskodawca zaznaczył jednak, że żona przebywa u córki, gdzie pomaga w wychowaniu wnuczka. Wnioskodawca podał, że utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 960,00 złotych miesięcznie. Oświadczył, że małżonka uzyskuje dochód z tytułu renty inwalidzkiej w wysokości ok. 900,00 złotych miesięcznie. Dodał, że dochód uzyskiwany przez małżonkę stanowi wyłącznie jej dochód.
Wnioskodawca podał, że posiada z małżonką dom o pow.155m², innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych wskazał, że nie posiada.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podniósł, że przebywa na rencie inwalidzkiej, a w chwili obecnej jest inwalidą I grupy niezdolnym do samodzielnej egzystencji. Zaznaczył, że jest osobą mocno schorowaną.
Wnioskodawca podniósł, że dochód jaki uzyskuje z tytułu renty nie jest wystarczający na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Dodał, że po opłaceniu bieżących opłat, wydatków na leki i leczenie na zakup żywności pozostaje mu kwota w wysokości 130,00 złotych.
Przedstawione przez skarżących dane w rozpoznawanym wniosku o prawo pomocy uzasadniają jego uwzględnienie we wnioskowanym zakresie. Stwierdzono, że obecnie sytuacja finansowa wnioskodawcy jest trudna z uwagi na to, że dochód jaki on uzyskuje jak również jego małżonka jest niewielki i wystarcza jedynie na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb życiowych.
Z tego też względu uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.