Uzasadnienie
W dniu 13 marca 2012 r. M. J. nadała bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2012 r., znak (...) utrzymującą w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2011 r., znak (...) odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 1997 r., nr (...) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia (...) listopada 1996 r. nakazującą E. P. i M. J. rozbiórkę budynku mieszkalnego dwukondygnacyjnego o konstrukcji murowanej oraz usunięcie barakowozu o konstrukcji drewnianej, przylegającego do budynku położonych na działce w G. przy ul. (...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Taki tryb wnoszenia skargi powoduje, iż za skuteczne można uznać jedynie wniesienie skargi pod adresem organu i to przed upływem 30 dniowego terminu. Inaczej mówiąc złożenie skargi bezpośrednio w Sądzie nie wywołuje skutku jaki ustawa łączy z wniesieniem skargi, nie powoduje zatem zachowania ww. terminu.
Skarżąca, wbrew pouczeniu wniosła skargę bezpośrednio do Sądu, zamiast, jak nakazują ww. przepisy, pod adresem organu, który decyzję wydał. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako niewłaściwy do przyjęcia skargi, przesłał skargę do organu, celem zajęcia stanowiska i nadesłania akt.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 17 lutego 2012 r.
W związku z powyższym termin do wniesienia skargi (z uwzględnieniem dyspozycji art. 83 § 2 p.p.s.a.) upłynął z dniem 19 marca 2012 r.
Z akt sprawy wynika, że skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu 13 marca 2012 r. (data nadania skargi w Urzędzie Pocztowym).
Jednakże błąd skarżącej we wniesieniu skargi bezpośrednio do Sądu, zamiast do organu, spowodował, iż Sąd przesłał ww. skargę do organu w dniu 23 marca 2012r. (data nadania w UP).
Wskazać należy, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu, termin do wniesienia skargi zachowany jest jedynie wtedy, gdy Sąd, do którego wniesiono omyłkowo skargę, zdoła ją nadać na adres organu przed upływem wspomnianego trzydziestodniowego terminu. Ewentualne ryzyko przekroczenia w/w procesowego terminu oraz skutki z tym związane (odrzucenie skargi) obciążają stronę postępowania.
Skarga wniesiona zatem została z uchybieniem terminu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.