Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") po rozpoznaniu zażalenia G C na postanowienie Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Pismem z 15 grudnia 2019 r. G C wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...]grudnia 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]Sp. k. pozwolenia na budowę wieży z turbiną wiatrową o mocy 2 MW "VESTAS V 100" (obiekt kategorii XVIII) wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą budowę stałego zjazdu, drogi dojazdowej z placem postojowym, placu montażowego oraz tymczasowego placu składowania materiałów, poszerzenie zjazdu i poszerzenie placu montażowego na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...].
Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2019 r., nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Wojewody.
Od postanowienia organu I instancji G C, w ustawowym terminie, wniosła zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Po jego rozpatrzeniu, GINB ww. postanowieniem z [...]marca 2020 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewodzie [...].
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podniósł, że pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, ustala się według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), który ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w orzecznictwie funkcjonuje pogląd, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Dodatkowo wskazał, że postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową, a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, stąd brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że wnioskodawczyni nie brała udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Starosty [...]z [...]grudnia 2014 r.
W celu ustalenia interesu prawnego wnioskodawczyni, Wojewoda [...]-pismem z [...]grudnia 2019 r. - wezwał ją do wykazania interesu prawnego w kwestionowaniu ww. rozstrzygnięcia Starosty [...]poprzez przesłanie dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji (oryginału, odpisu lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnego dokumentu określającego właściciela działki nr [...]położonej w [...]- odpis KW lub akt notarialny, ewentualnie wskazanie elektronicznego numeru KW, a także postanowienia Sądu Rejonowego w [...]o stwierdzeniu nabycia spadku po J C) oraz do przedłożenia opracowania graficznego przedstawiającego położenie wskazanej przez G C działki nr [...] (z której wywodzi swój interes prawny do udziału w postępowaniu), względem spornej inwestycji, objętej ww. decyzją Starosty [...]z [...]grudnia 2014 r.
W odpowiedzi na ww. wezwanie organu wojewódzkiego, przy piśmie z 20 grudnia 2019 r. G C, przesłała za pośrednictwem platformy ePUAP kopię postanowienia Sądu Rejonowego w [...]z [...]listopada 2019 r., sygn. akt [...], a także kopię załącznika nr 1 do uchwały Rady Gminy i Miasta [...] z [...] listopada 2018 r., Nr [...], stanowiącego mapę miejscowości G, R i S, na której została zaznaczona działka nr [...]. Jednocześnie poinformowała, że "spadek nabyła na drodze zwykłego postępowania sądowego, dlatego nie posiada żadnego aktu notarialnego. (...) 3 grudnia br. złożony został do Starosty [...] wniosek o ujawnienie nowych właścicieli w rejestrze gruntów, co ma nastąpić w ciągu 30 dni. Złożono także wniosek o wypis i wyrys w celu założenia KW - czas oczekiwania w Sądzie Rejonowym w [...] ok. 1 roku".
Z kolei, w toku postępowania odwoławczego GINB - pismem z [...] lutego 2020 r. - wezwał G C do wykazania interesu prawnego w kwestionowaniu ww. decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2014 r., poprzez przesłanie dokumentu potwierdzającego, że J C w dacie jego śmierci przysługiwał tytuł prawny do działki nr ew. [...] w miejscowości R. W odpowiedzi na ww. wezwanie wnioskodawczyni przedłożyła notarialnie poświadczone za zgodność z oryginałem: postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] listopada 2019 r., sygn. akt [...], jak również akt własności ziemi z [...]stycznia 1975 r., znak: [...], wystawiony przez Naczelnika Powiatu w [...].
W związku z nadesłaniem żądanych dokumentów, organ II instancji stwierdził, że w przypadku elektrowni wiatrowych obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego będzie, co do zasady, wyznaczany w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 654). Zgodnie z tym przepisem odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy:
- 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo
- 2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej "decyzją WZ", dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo
- 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1, a:
- 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo
- 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.
W świetle powyższych regulacji organ odwoławczy wskazał, że z analizy projektu budowlanego wynika, iż całkowita wysokość projektowanej elektrowni wiatrowej wynosi 170,1 m, natomiast promień równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami wynosi 50 m (Projekt budowlany, rys. widok ogólny elektr. wiatr. VESTAS V100/2MW, rys. nr 01, str. 82).
Mając na uwadze powyższe, GINB stwierdził, że działki zlokalizowane w odległości mniejszej niż 1701 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych mogą w związku z ww. przepisem podlegać ograniczeniom w zagospodarowaniu.
W niniejszej sprawie działka nr ewid. [...] (należąca do wnioskodawczyni) nie jest objęta projektem zagospodarowania terenu (Projekt budowlany, rys. pt. Projekt zagospodarowania terenu - działek nr [...],[...],[...] (droga publiczna) str. 85). Z posiadanych akt sprawy, w tym z projektu zagospodarowania terenu, wydruku z portalu www.geoportal.gov.pl oraz kopii mapy przesłanej przez wnioskodawczynię wynika, że działka nr ewid. [...] znajduje się w odległości ok. 1200 m od projektowanej elektrowni wiatrowej.
Tym samym, w ocenie GINB, G C ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji.
Organ odwoławczy podkreślił również, że ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, nie normuje problematyki ustalania kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni. Zgodnie z art. 8 tej ustawy, w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Oznacza to, że ocena przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej dokonywana jest na gruncie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. O ile zatem, z uwagi na wydanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji przed wejściem w życie ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w przedmiotowej sprawie nie będą miały zastosowania przepisy tej ustawy, m.in. w zakresie zachowania odległości wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, to już zrealizowanie inwestycji (wybudowanie elektrowni wiatrowej) może wprowadzać istotne, znacznie dalej idące ograniczenia w możliwości zagospodarowania sąsiednich nieruchomości.
Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych będą miały zastosowanie przy ustalaniu kręgu stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej wydanej przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, lecz taka decyzja o pozwoleniu na budowę nie może być weryfikowana pod kątem zgodności z przepisami tej ustawy. Na poparcie stanowiska organ odwoławczy przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych.
Z powyższych względów organ II instancji uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Skargę na postanowienie GINB z [...] marca 2020 złożyła, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, [...]Sp. k. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 138 ust. 2, art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że G C (dalej: Uczestnik) ma interes prawny i przysługuje jej przymiot strony w sprawie o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]podczas gdy nie była ona stroną postępowania o wydanie takiego pozwolenia;
- 2) art. 61a, art. 64 ust. 2 oraz art. 104 ustawy kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie przez zarówno Wojewodę [...] jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w przedmiotowej sprawie powinno zostać wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania podczas gdy brak uzupełnienia przez G C wniosku o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę powinien spowodować, że wniosek Uczestnika powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania na skutek czynności materialno- technicznej.
- 3) art. 2, 12 i 14 Prawa przedsiębiorców z dnia 6 marca 2018 r. (tj. 11 czerwca 2019 r.) w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez bezprawne i nieuzasadnione ograniczenie wolności działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę oraz poprzez naruszenie pewności prawa polegające na błędnym przyjęciu, że przy ustalaniu stron postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, które zostało wydane przed wejście w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, należy brać pod uwagę przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.
Biorąc powyższe zarzuty pod uwagę skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych
W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę, GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu - zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniem z [...] marca 2020 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Wniosek G C z 15 grudnia 2019 r. miał na celu zainicjowanie postępowania nadzwyczajnego w stosunku do decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2014 r., [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej.
Należy podkreślić, że o ile w postępowaniu zwykłym rozpoznaje się i rozstrzyga sprawę indywidualną w formie decyzji, to przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym została wydana z kwalifikowanym naruszeniem prawa, którego rodzaje wylicza enumeratywnie art. 156 § 1 k.p.a. Ta odrębność postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma znaczenie dla ustalenia zakresu obowiązywania przepisów prawa służących wyznaczeniu przymiotu strony.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że nie zawsze musi zachodzić tożsamość między podmiotami w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji, niemniej jednak to przedmiot decyzji kontrolowanej określa krąg podmiotów będących stroną postępowania zarówno zwykłego, jak i nadzorczego. Stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będzie każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja administracyjna, której żąda weryfikacji lub która jest przedmiotem weryfikacji w postępowaniu wszczętym z urzędu.
Poza sporem pozostaje, że stroną postępowania nieważnościowego będzie więc zawsze każda strona postępowania głównego, w którym wydano wadliwą decyzję, z uwagi na to, że weryfikacja decyzji pod kątem kwalifikowanych wad prawnych dotykać będzie sfery interesu prawnego lub obowiązku takich podmiotów. W każdej sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji konieczne będzie jednak badanie, czyjego interesu prawnego lub obowiązku poza stronami postępowania głównego dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem może zdarzyć się i tak, że skutki stwierdzenia nieważności decyzji będą dotyczyły podmiotów, które nie brały udziału w postępowaniu głównym i podmioty takie staną się stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U z 2019 r., poz.654) -postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Art. 13 tej ustawy reguluje stosowanie przepisów dotychczasowych do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygania spraw w przedmiocie wydania i zmian pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych. Nie oznacza to jednak wyłączenia stosowania tej nowej regulacji do wyprowadzenia interesu prawnego podmiotów żądających udzielenia ochrony prawnej. Przepisy przejściowe zawarte w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w tym w art. 14 cytowanej ustawy nie uniemożliwiają wzięcie pod uwagę ograniczeń wynikających z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 tej ustawy przy ustalaniu interesu prawnego podmiotu wnoszącego o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej.
Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się, stosownie do art. 157 § 2 k.p.a., na żądanie strony lub z urzędu. Przesłanki przyznania podmiotowi statusu strony wyznacza art. 28 k.p.a. stanowiąc, że stroną w sprawie jest każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy tym art. 28 k.p.a. wymaga zastosowania łącznie z normą materialnego prawa administracyjnego, która jest podstawą do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w której jednostka żąda udzielenia jej ochrony prawnej przez jej rozstrzygnięcie na drodze prawa, a następnie na drodze prawa poddania weryfikacji. W sprawach dotyczących pozwolenia na budowę normą prawną wyznaczającą interes prawny jest art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Dla ustalenia obszaru oddziaływania obiektu podstawą jest art. 3 pkt 20 tej ustawy, stanowiący, że ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu – należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że do przepisów odrębnych należą przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W wyroku z 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 106/18 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przy analizie przepisów odrębnych w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane mogących wprowadzać ograniczenia w zabudowie nie można pomijać przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, nawet jeśli postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, zostało wszczęte przed wejściem w życie tej ustawy.
Ponadto podkreślić należy, że w myśl art.13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, pod pojęciem "przepisów dotychczasowych" należy rozumieć te przepisy, które dotychczas, czyli do dnia wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, normowały materię podlegającą następnie unormowaniu w przepisach ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Chodzi tu niewątpliwie o zagadnienia merytoryczne, podlegające dotychczas regulacjom Prawa budowlanego np. warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych czy warunki lokalizacji tego typu inwestycji w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej.
O ile zatem inwestor na gruncie rozpoznawanej sprawy nie będzie związany odległościami określonymi w art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, a jego projekt budowlany nie będzie weryfikowany z punktu widzenia zgodności z przepisami tej ustawy, to już zrealizowanie inwestycji (wybudowanie elektrowni wiatrowej) może wprowadzać istotne, znacznie dalej idące ograniczenia w możliwości zagospodarowania sąsiednich nieruchomości. Analizowana ustawa nie reguluje kwestii ustalania kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych. Takie też stanowisko zaprezentował organ odwoławczy.
Zagadnienia te były, i po wejściu w życie przywołanej ustawy są nadal, regulowane w ustawie Prawo budowlane - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, które to przepisy odsyłają każdorazowo do aktualnie obowiązujących przepisów odrębnych, wprowadzających związane z projektowanym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenu w otoczeniu tego obiektu. W odniesieniu do obiektów stanowiących elektrownie wiatrowe takimi "przepisami odrębnymi" są - począwszy od 16 lipca 2016 r. (art. 18) - przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zasady tej nie uchyla, ani nie zmienia art. 13 ust. 3 ustawy, gdyż przepis ten w ogóle nie dotyczy kwestii ustalania kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych. Zaprezentowana wyżej wykładnia art. 13 ust. 3 ustawy jest niezbędna dla zapewnienia należnych procesowych gwarancji ochrony słusznych interesów właścicieli nieruchomości położonych w otoczeniu planowanej inwestycji z zakresu elektrowni wiatrowych.
Zatem, przepisy rozważanej ustawy powinny zostać uwzględnione przez Wojewodę w toku ponownie prowadzonego postępowania. Analogiczny pogląd na tle rozważanych przepisów wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1923/18; z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1697/17, 15 stycznia 2020, sygn. akt II OSK 1032/18.).
W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowych do przepisów odrębnych, mających zastosowanie dla wyprowadzenia interesu prawnego, należy zaliczyć, co słusznie podkreślił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Ponieważ organ I instancji analizy interesu pranego skarżącego w kontekście powyższych przepisów nie przeprowadził, mając na uwadze zasadę wyrażoną w art. 15 k.p.a., uzasadnionym było uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Wobec powyższego, Sąd zarzutów skargi nie podzielił.
W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.