Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek H. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż H. M. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką. Córka jest osobą bezrobotną. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się dochodów wnioskodawczyni uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości około 1 355 zł. Wnioskodawczyni podała, że posiada dom z lat 50 tych XX w. na wsi w m. A., który nie nadaje się do zamieszkania, ponadto posiada mieszkanie w W. o pow. 30 m2. Córka pozostaje na utrzymaniu wnioskodawczyni. Opłata za mieszkanie to 396 zł., za energię elektryczną 167,91 zł., za bilety komunikacji miejskiej dla 2 osób 375 zł., telefon 50- 60 zł., internet 40 zł., podatek od nieruchomości 211 zł. Dodała, że obie z córką chorują przewlekle.
Do wniosku dołączono kopie: decyzji o uznaniu Z. T. (córki wnioskodawczyni) osobą bezrobotną, decyzji o wypłacie emerytury, dwukrotne wezwanie do zapłaty, informacji o wysokości opłat za mieszkanie, rachunków, decyzji dot. podatku od nieruchomości, wyroku w spr. wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego, skierowań na badania lekarskie.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawczyni uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Wnioskodawczyni wraz z córką utrzymuje się z kwoty 1 355 zł., co w przeliczeniu na jedną osobę daje 677,5 zł. Córka jest osobą bezrobotną. Wskazać należy, że dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawczyni wraz córką jest bowiem niewielki i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. W tej sytuacji uznano, że stronę nie stać na samodzielne poniesienie kosztów sądowych i opłacenie zawodowego pełnomocnika.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.