Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 877/12, po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...], oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki miejsc postojowych.
Pismem z dnia 3 października 2012 r. (data prezentaty Sądu) Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] wniosła o dokonanie wykładni ww. wyroku Sądu, wskazując, iż nie brała udziału w rozprawie, gdyż nie została wezwana na posiedzenie, dlatego też strona skarżąca ma wątpliwości co do orzeczenia Sądu, a mianowicie: "przywrócenie stanu pierwotnego gruntu spowoduje nacieki wody z błotem na przyległy od strony północnej chodnik dla pieszych i jezdnię o nawierzchni asfaltowej. Taka sytuacja była przed utwardzeniem gruntu kostką Bauma. Mylnie określono w decyzji WINB z dnia [...] lutego 2012 r. że utwardzony grunt stanowiący własność mieszkańców wspólnoty mieszkaniowej jest miejscem postojowym samochodów osobowych. Podkreśliliśmy, że utwardzony grunt kostką stanowi dojście dla współwłaścicieli - mieszkańców budynków. A takiego stwierdzenia Sąd nie uwzględnił w uzasadnieniu postanowienia.
Również Sąd pominął nasze uwagi, że pomiary dokonane przez przedstawiciela Nadzoru Budowlanego zostały wykonane niewłaściwie. Przedstawiając powyższe wykonanie wyroku z dnia 3 lipca 2012 r. jest krzywdzące dla mieszkańców – współwłaścicieli wspólnoty mieszkaniowej, Wysoki Sąd nie uwzględnił racji społecznych współwłaścicieli wspólnoty i osób przechodzących chodnikiem i jeżdżących samochodów ulicą [...]. Dlatego zasadne jest nasze wystąpienie o wykładnię wyroku. "
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Z powyższego przepisu wynika, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas gdy, jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, albowiem sentencja wyroku nie nasuwa żadnych wątpliwości.
Z treści sentencji wynika bowiem co było przedmiotem skargi, jaki sąd wydał rozstrzygnięcie, pod jaką sygnaturą akt i jaka jest treść rozstrzygnięcia.
Wyrok z dnia 3 lipca 2012 r. jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, którego treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a.
Na marginesie już tylko wspomnieć należy, że z wnioskiem o uzasadnienie ww. wyroku nikt nie wystąpił. Nadto, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w tym również podpisanego pod wnioskiem o wykładnię wyroku – A.P., strony zostały zawiadomione o terminie i godzinie rozprawy. Potwierdzające ten fakt zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy (k.43), i wynika z niego, że zawiadomienie o terminie rozprawy odebrał w dniu 21 maja 2012 r. prezes A.P. (k.43).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.