Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...]z dnia [...] marca 2009r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2008r. wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie konstrukcji nośnej dla naściennej siatki reklamowej na elewacjach budynku przy ul. [...] w [...] od strony ul. [...] i [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowa działka inwestycyjna znajduje się na terenie objętym planem miejscowym rejonu stacji [...] "[...]" z 2000 roku, który dopuszcza umieszczanie reklam wyłącznie na elewacjach szczytowych w postaci jednej kompozycji, a projektowana reklama narusza te ustalenia.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor, domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie § 14 ust. 4 i 7 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 107 kpa.
Strona skarżąca w pierwszej kolejności podniosła, iż decyzja dotyczy reklamy na budynku przy ul. [...] podczas gdy zgłoszenie dotyczyło ul. [...], co zresztą podniesiono w odwołaniu od decyzji I instancji.
Powyższy błąd powielony w postępowaniu odwoławczym świadczy o nieprawidłowym i wadliwym rozstrzygnięciu. Skarżący podkreślił też, że zaskarżona decyzja nie zawiera ani uzasadnienia faktycznego ani prawnego, a organ nie wyjaśnił na czym miałoby polegać naruszenie planu miejscowego, jak również nie przywołał szczegółowo zapisu planu na którym oparł swoje rozstrzygnięcie, zwłaszcza że plan nie zakazuje umieszczenia reklam na innych częściach budynku.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż decyzja wydana została z naruszeniem przepisów proceduralnych.
Strona skarżąca zgłosiła zamiar przeprowadzenia robót na budynku przy ul. [...]. Zaskarżona decyzja dotyczy robót na budynku [...], co pozwala przyjąć, że wydano ją co do innego zgłoszenia, zwłaszcza że inne oznaczenie budynku było sygnalizowane przez stronę w odwołaniu, a mimo to organ II instancji orzekał w sprawie budynku [...].
Już samo to stanowi podstawę do uchylenia decyzji, bowiem naruszono art. 7; 77 i 138 § 1 kpa.
Zwrócić należy też uwagę na trafność zarzutu, że organ odwoławczy nie zawarł w decyzji ani uzasadnienia faktycznego ani prawnego, a powołanie ogólnie § 14 miejscowego planu z uwagi na uregulowanie różnych kwestii nie wyjaśnia na jakim zapisie oparte zostało przyjęte rozstrzygnięcie zwłaszcza, że organ w żaden sposób nie wskazał na czym polegałoby przyjęte w decyzji naruszenie planu miejscowego (art. 107 § 1 i 3 kpa.).
W tym stanie rzeczy zaskarżone rozstrzygnięcie należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy rozważy sprawę w jej całokształcie, a następnie podejmie stosowne rozstrzygnięcie w sprawie z uwzględnieniem wymogów art. 107 § 3 kpa.