Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku R. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2000r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Międzynarodowej Fundacji "[...]" pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej remont i przebudowę lokalu użytkowego na lokal gastronomiczny z wewnętrznymi instalacjami wodnokanalizacyjnymi i elektrycznymi oraz aranżację wnętrz i odnowienie elewacji w części parterowej budynku przy ulicy O. we W., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] maja 2000r.
Organ w uzasadnieniu wskazał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W., zaś podnoszone przez wnioskodawczynie zarzuty mogą być przedmiotem odrębnych postępowań administracyjnych, nie mają natomiast wpływu na ocenę pod względem legalności decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ wskazał ponadto, iż wskazywane przez R. S. zarzuty dotyczące naruszenia czynnego udziału strony w postępowaniu nie stanowią przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła R. S. Zarzuciła decyzji nie rozpoznanie wszystkich jej zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a ponadto niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2003r. sygn.akt IV SA 2971/01.Zarzuciła decyzji naruszenie art. 7, 8 i 9 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż podstawowym zarzutem skarżącej jest nieprawidłowa realizacja przedmiotowej inwestycji oraz nieprzestrzeganie przez inwestora określonych norm związanych z ochroną środowiska oraz emisja hałasu. Powyższe nie mogło jednak być wzięte pod uwagę w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 156 k.p.a.
Nawiązując do zarzutu niezastosowania się do treści wyroku NSA, organ podkreślił, iż właśnie wszczęcie postępowania nieważnościowego nastąpiło zgodnie z wyrokiem tego Sądu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła R. S. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła zaskarżonej decyzji:
- 1. niewykonanie wyroku NSA w Warszawie z dnia 12 września 2003r.
sygn.akt IV SA 2971/01 w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego powodującego naruszenie interesu strony skarżącej,
- 2. naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie, oraz przepisów k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu, jednakże nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.
Przedmiotem kontroli Sądu są decyzje organów nadzoru budowlanego zapadłe w wyniku prowadzonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. w sprawie pozwolenia na przebudowę. W postępowaniu tym nie jest ponownie rozpoznawana sprawa dotycząca pozwolenia na budowę, czego jak wynika z treści skargi domagała się skarżąca, lecz kontrolowane są decyzje administracyjne pod względem wystąpienia kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 k.p.a. Zatem zasadnie organy nadzoru budowlanego przyjęły, iż zarzuty skarżącej dotyczące użytkowania obiektu nie mogły być przedmiotem rozważań w postępowaniu nieważnościowym.
Wskazać jednakże należy, iż w niniejszej sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2003r. sygn.akt IV SA 2971/01, którym Sąd uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W uzasadnieniu powyższego wyroku, w związku z zarzutami zgłoszonymi przez skarżącą R. S., Naczelny Sąd Administracyjny nakazał organom administracji zbadanie z urzędu w zakresie regulacji zawartej w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego dotyczącej ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, czy nie zostały naruszone konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w zakresie postępowania nieważnościowego po ww. wyroku było zatem nie tylko, jak uznał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wszczęcie postępowania nieważnościowego, lecz również zbadanie czy nie nastąpiło naruszenie w stopniu rażącym art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, a w szczególności, z uwagi na treść zarzutów skarżącej: §§ 147-155 oraz działu VIII i IX rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.95.10.46 z późn.zm.).
W ponownie prowadzonym postępowaniu okoliczności te, wbrew wytycznym Sądu, nie były bowiem przedmiotem ustaleń organu.
Powyższe narusza art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ administracji, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, iż na tle obecnego przepisu art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zachowały aktualność orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane na podstawie art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, iż związanie oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania, zawartymi w orzeczeniu sądowym mogło być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w drodze rewizji nadzwyczajnej. Organ nie wykazał, iż takie okoliczności miały miejsce.
W tej sytuacji pominięcie w prowadzonym po wyroku NSA postępowaniu, wytycznych tego Sądu, skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ administracji naruszył bowiem nie tylko art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) lecz również art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w stopniu pozwalającym na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia.
Z ww. przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.