Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem [...] z dnia [...] października 2013r. wstrzymał wykonanie decyzji Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] znak: [...] w części dotyczącej pozwolenia na budowę siłowni wiatrowej oznaczonej symbolem EW.3/I, zlokalizowanej na terenie działki nr [...] obręb [...],[...], a w pozostałym zakresie odmówił wstrzymania decyzji Starosty [...] o zatwierdzeniu i udzieleniu na rzecz [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę osiemnastu siłowni wiatrowych.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie prowadzonej z wniosku A. D., o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...], znak [...], daje podstawę aby stwierdzić, że zachodzi prawdopodobieństwo zaistnienia przesłanki wyartykułowanej w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, która obliguje właściwy organ do stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie organu, złożone do akt organu pierwszej instancji oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, daje podstawę w ramach postępowania nieważnościowego, aby uznać, że zaistniało prawdopodobieństwo rażącego naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Jak wynika bowiem z akt sprawy zakres złożonego oświadczenia nie zawierał działek, na które siłownia wiatrowa oznaczona symbolem EW.3/I oddziaływuje. Oznacza to, że warunek dotyczący konieczności złożenia przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na teren objęty zainwestowaniem, nie został spełniony.
W odniesieniu do pozostałych działek objętych zainwestowaniem oraz działek sąsiednich, objętych oddziaływaniem siłowni wiatrowych, wniosek A. D. o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, nie mógł podlegać merytorycznemu rozpoznaniu ze względu na fakt, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do dysponowania nieruchomościami objętymi zamierzeniem inwestycyjnym. W związku z powyższym organ uznał, że A. D. nie posiada interesu prawnego aby skutecznie domagać się wstrzymania wykonania całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...], znak: [...].
Po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak [...] z dnia [...] lutego 2014r. uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011r.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...] znak: [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia na wniosek J.S. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] znak: [...] i od decyzji tej nie złożono odwołania.
W tej sytuacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w/w decyzją ostateczną zostało zakończone postępowanie nieważnościowe stąd postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] jak i postępowanie w sprawie wstrzymania tej decyzji stało się bezprzedmiotowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. D. i A. D. wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie art. 105 § 1 kpa, art. 159 § 1 kpa w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, art. 7,8,9,11 kpa a także 128 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ppsa – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU z 2012r. poz. 270 ze zm.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Tak więc Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż w niej podniesione.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane. Zaskarżone postanowienie zapadło bowiem z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.
Sąd kontroluje postanowienie [...] Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014r. którym organ uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011r. o pozwoleniu na budowę osiemnastu siłowni wiatrowych. Postanowienie organu pierwszej instancji zapadło na podstawie art. 159 § 1 i 157 § 1 kpa w związku z wszczętym na wniosek A. D. postępowaniem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji o pozwolenie na budowę.
Przepis art. 159 § 1 upoważnia organ do wstrzymania z urzędu lub na żądanie strony wykonania decyzji gdy zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W tym przypadku organ odwoławczy uznał postępowanie o stwierdzenie nieważności za bezprzedmiotowe i decyzją [...] z dnia [...] lutego 2014r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że przyczyną bezprzedmiotowości postępowania organu pierwszej instancji jest rozstrzygnięcie sprawy inną decyzją ostateczną w tym przypadku decyzją Wojewody [...]z dnia [...] października 2013r. nr [...]w sprawie wszczętej o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] na wniosek J.S..
W niniejszej sprawie nie została jednak spełniona przesłanka na którą powołuje się organ odwoławczy, bowiem w dniu wydania decyzji pierwszej instancji tj. decyzji Wojewody [...] nr [...]nie istniała inna decyzja ostateczna, która rozstrzygnęłaby sprawę merytorycznie. W dniu [...] października 2013r. obie decyzje Wojewody [...] nie były ostateczne. W tym stanie rzeczy nie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania organu pierwszej instancji na dzień orzekania przez organ pierwszej instancji, na którą powołuje się Główny Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Z tego względu organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 1pkt 2 kpa w związku z art. 105 § 1 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 151 i art. 200 ppsa.