Uzasadnienie
W dniu 23 czerwca 2008 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek Z. G. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został uzupełniony wyjaśnieniami otrzymanymi w dniu 8 lipca 2008 r.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż Z. G. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury w wysokości 1649,96 zł. Posiadany majątek obejmuje połowę domu o pow. 129 m2 oraz mieszkanie o pow. 64,6 m2, oszczędności gromadzone przez szereg lat w wysokości 20.000 zł. Wnioskodawczyni podała, że jest osoba schorowaną z załączonego zaświadczenia Komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia wynika, że została orzeczona wobec niej I grupa inwalidzka, wymaga opieki osoby drugiej. Wnioskodawczyni jest osobą w wieku 82 lat, cierpi na [...], [...] i [...], korzysta z [...]. Stałe miesięczne wydatki zamykają się w kwocie 690 zł. Pozostałe środki przeznaczane są na żywność, drobne naprawy, zakup środków czystości.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową Z. G. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i nie ma nikogo na utrzymaniu, posiada stały dochód oraz oszczędności. Wprawdzie wnioskodawczyni jest osobą w podeszłym wieku, w dodatku schorowaną ale uznano, że pomimo tego stronę stać jest na opłacenie kosztów sądowych. W tej sytuacji uznano, że opłacenie kosztów sądowych nie wpłynie na pogorszenie się sytuacji życiowej (uszczerbek w utrzymaniu koniecznym).
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).