Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2003r.,na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000r. z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i zezwolił panu M. M. na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego w zakresie dobudowy nowych pomieszczeń w kierunku drogi dojazdowej i dobudowy balkonu (na poziomie I piętra) na terenie nieruchomości nr ew. [...] przy ul. [...]w [...].
Odwołanie od tej decyzji wnieśli H. Z. i M. P. wskazując, iż nie byli poinformowani o toczącym się postępowaniu. Podnieśli również,że przedmiotowa decyzja narusza ich interes do swobodnego korzystania z drogi dojazdowej do ich posesji.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że nieruchomość odwołujących się sąsiaduje z nieruchomością inwestora. Organ wskazał również, że zgodnie z art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 07,07.1994r. z późn. zmianami, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są; inwestor oraz właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Organu II instancji stwierdza ponadto, że w świetle przedłożonych dokumentów, inwestor nie narusza ich uzasadnionych interesów dotyczących prawa do korzystania z drogi publicznej, w związku z czym nie są uprawnieni do występowania w charakterze stron w niniejszym postępowaniu.
Skargę na powyższą decyzję złożył M. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zdaniem skarżącego, zadaniem organu było ustalenie, czy rozbudowa domu utrudni korzystanie z nieruchomości osobom trzecim. Dopiero określenie w jakim zakresie zwężenie drogi wpłynie na prawa skarżących pozwoliłoby ustalić, czy posiadają oni interes prawny i legitymację do uczestniczenia w postępowaniu w charakterze strony. W sytuacji, gdy Wojewoda zaniechał jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego, twierdzenie że budowa nie narusza praw skarżących, należy uznać za w pełni gołosłowne.
Zdaniem skarżącego droga ta stanowi jedyny dojazd do posesji i rozbudowa budynku utrudni dostęp do leżących dalej nieruchomości. Skarżący twierdzi, że droga dojazdowa, ma ulec zawężeniu jest własnością gminy i ma szerokość 3,15 m. Jest to jedyna droga dojazdowa do posesji i garaży, będących własnością skarżących. Pomimo swej niewielkiej szerokości spełnia rolę zarówno chodnika dla pieszych, jak i jezdni dla samochodów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda informuje, że merytoryczne i prawne uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawarł w skarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a tylko w takim zakresie - badania legalności, była przedmiotem sądowej kontroli.
Prawo budowlane wskazujący, iż stronami w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor, właściciele i użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W/w przepis stanowi materialno-prawną podstawę kwestionowanej decyzji oraz należy wskazać na art. 28 Kpa, który stanowi, iż "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Podkreślić przy tym należy, iż mieć "interes prawny", o którym mowa w cyt. wyżej przepisie, znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Nie budzi też żadnej wątpliwości fakt, że mają go właściciele działek sąsiednich.
Skarżący nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym sąsiedniej działki. Działka skarżącego i inwestora przedzielona jest działką stanowiącą drogę dojazdową do poszczególnych posesji.
Decyzja o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego w zakresie dobudowy nowych pomieszczeń w kierunku drogi dojazdowej i dobudowy balkonu dotyczy wyłącznie terenu nieruchomości nr ew. [...] przy ul. [...]w [...] należącej do inwestora i nie zezwala na inwestycję na sąsiedniej działce stanowiącej drogę dojazdową i nie może powodować trwałego zajęcia terenu dojazdowego.
Zasadnie więc organ II instancji stwierdza, iż inwestor nie narusza uzasadnionych interesów skarżącego dotyczących prawa do korzystania z drogi publicznej, w związku z czym w świetle przedłożonych dokumentów nie jest on uprawniony do występowania w charakterze strony w niniejszym postępowaniu, gdyż brak jest normy prawnej, z której wynikałyby dla niego wprost omówiony wyżej interes prawny.
Uprawnienie do kwestionowania omawianej decyzji przysługuje osobom trzecim w takim zakresie, w jakim decyzja ta narusza ich uzasadnione interesy, natomiast w omawianej sprawie jednoznacznie wykazano, że przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów skarżącego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.